Brave


“moed: de naam die men geeft aan een roekeloosheid die goed afloopt.” _ Noctuel

bij de eind credits wordt hommage gebracht aan Steve Jobs. niet vergeten immers dat wanneer hij in 1986 Apple verliet hij Graphics Group over nam van Lucasfilm (Georgieboy kon de 5 miljoen dollar van Jobs na zijn scheiding en productiemislukking van Howard The Duck immers goed gebruiken). het bedrijf ging onafhankelijk verder onder de naam van Pixar. twintig jaar later, op 5 mei 2006, wordt het na successen met Finding Nemo, Toy Story en The Incredibles overgenomen door Disney. in Ratatouille, Wall-E en Up zijn de gevolgen van deze overname niet pertinent aanwezig, in Brave wel. het is immers Pixar’s eerste sprookjesachtige film. het verhaalverloop ademt dan ook één en al Disney uit terwijl de afwerking de stempel van Pixar draagt. zo deinst men er niet voor terug om na twaalf animatiefilms voor het eerst een vrouw in de hoofdrol te duwen. een prinses dan nog wel. één van het vurige temperament. Merida ziet het dan ook niet zitten om braafjes in haar kamer te zitten wachten op een prins ook al doet haar moeder, koningin Elinor, haar uiterste best om de elementaire, adellijke en protocollaire beleefdheidsprincipes aan te leren. niet besteed aan Merida, zij gaat liever paardrijden en boogschieten in de bossen. de relatie tussen moeder en dochter staat op springen wanneer het traditionele moment is aangebroken om als prinses uitgehuwelijkt te worden aan een prins van één van de bondgenotenclans (een herkenbaar Vikinggevoel uit How To Train Your Dragon) van haar vader, Koning Fergus. Merida zoekt heil bij een oude heks voor een betovering die haar moeders’ trouwgedachten moet stopzetten. uiteraard loopt de toverspreuk mis en davert het koninkrijk op zijn grondvesten. om de vloek op te heffen, zal Merida de ware betekenis van moed moeten ontdekken. boze heks, toverspreuken, magisch bos, familierelaties, vertrouwde Disney-ingrediënten dus. net zoals de uit het niets rijzende melige songs, de goedkope emo-afloop en het voorspelbare verloop. het scenario is er geenszins één van verbazing. ondertussen mag het ook niet meer verbazen dat Pixar alles uit de visuele kas haalt. of het nu de wilderige vuurrode haarbos is van Merida, het Keltische kasteel, de Schotse hooglanden en de middeleeuwse bossen, watervallen en ruïnes, het ziet er prachtig uit. ook vergeet men de kattenkwaadgrappen niet (de drie bolleboosbabybroertjes van Merida zorgen hier uitstekend voor), heeft men aandacht voor onderliggende symboliek en kan men buigen op een sterke Schotse tongvalcast (zoals daar zijn: Kelly Macdonald, Emma Thompson, Billy Connolly en Robbie Coltrane). je hebt dan ook het gevoel dat de kwaliteit van Pixar ondermijnt wordt door de kwantiteit van Disney. Pixar probeert zijn originaliteit te behouden op de platgereden wegen van Disney. het betekent dat Brave geen afknapper is maar tevens minder vernieuwend, minder overweldigend en meer gemiddeld is. Brave is wat aan de brave kant.

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s