The Raid


“flats: ontspoorde goederenwagons.” _ Michel Ragon

kung fu, wuxia, thaiboksen. oosterse gevechtssporten die groot gemaakt zijn door (ik noem maar één icoon) Bruce Lee, Jet Li, Tony Jaa en met hun vloeiende energieke stijl vol symboliek Amerikaanse acteurs meermaals in hun onderbroek weten te zetten. daar komt nu ontegensprekelijk een volgende stijl bij: het Indonesische pencak silat want The Raid van de Britse regisseur Gareth Evans (die evenwel in Indonesië woont) bevat een stroomversnelling aan adembenemende en tevens rauwe gevechten waar geen enkel bot gespaard wordt. de plot is op zich ook straf. het is helemaal wegwerpbaar: een rits getrainde politieagenten bestormen een appartementsgebouw waarbij de meedogenloze Tama bescherming biedt aan een bataljon criminelen van diverse aard. gespuis dat uitgeroeid moet worden dus. het fijne zit hem evenwel in de uitvoering waarbij Evans The Raid aanpakt als een videogame. en dat speel je toch ook niet voor het achterliggende verhaal. neen, je wilt schieten en knokken zoveel als je kan. dus start hij op het gelijkvloers waarbij mitrailleurs en revolvers ontelbare kogels afvuren. geraakt men hoger, komt er zwaarder gespuis aandraven en moet men – kogels geraken ook eens op – deze met machetes te lijf gaan. dodentol loopt op, net zoals de verdiepingen. nog hardere criminelen ten tonele die men met de vuisten of alles wat men kan grijpen in de kamer moet weten te verslaan. de beste blijft over en kan op de bovenste verdieping het in een ultieme gevechtsclimax gaan uitzoeken. simpel maar compact en effectief. zeker wanneer je niks van de gevechten moet missen. alle clashes worden in één vloeiende choreografische beweging gefilmd waarbij uithoeken van de minieme kamers en smalle gangen worden benut zonder ook maar één vuistslag te moeten missen. geen enkele knip-en-plakmontage waarbij de camera van perspectief ruilt als handige truc om onder de vorm van flitsende regie de details van de gevechtssequenties te kunnen vermommen.  neen, alle kaakklappen, vuistslagen, beenworpen, bodychecks worden haarscherp in beeld gebracht waarbij alle decorelementen (zelfs een smalle balustrade is nefast voor de ruggengraat) dienst doen als gevechtsmateriaal. alhoewel Iko Uwais en choreograaf Yayan Ruhian als het personage van Mad Dog indrukwekkende, razendsnelle en doeltreffende bewegingen in huis hebben, werpen ze zich nog niet op als de protagonist van pancek silat en daarnaast mist The Raid misschien een spatje humor. en had ik ook niet gezegd dat het verhaal wegwerpbaar was. wat zouden deze drie elementen? de harde gevechtssequenties zijn van een onzienbare klasse, vervelen nooit, worden in opbouwende fases in een wel zeer grimmige appartementssetting voorgeschoteld zodat herhaling noch verveling aanwezig is en eindigen doet men in een geweldige climax waarna ruimte gelaten wordt voor een vervolg. The Raid beukt door tot je bioscoopzetel.

4/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s