The Words


“ieder woord vernietigt de herinnering die het beschrijft.” _ Philippe Blasband

The Wordsnu dacht ik al in een sequel van Limitless beland te zijn. daar zien we een Bradley Cooper met een writer’s block die maar geen succesvol boek kan schrijven. hier is hij Rory Jansen, een jonge schrijver die geen uitgever vindt om zijn beste werk te publiceren. rekeningen moeten echter betaald worden en hij kan niet blijven lenen van zijn vriendelijke vader (geliefde bijrolacteur J.K. Simmons). hij neemt een archiefbaantje aan en wentelt zich in het routineleventje, inclusief huwelijk met zijn bevallige en steunende vrouw Dora (Zoe Saldana). samen trekken ze op huwelijksreis naar Parijs waar vrouwlief een overjaarse leren aktetas kowords_ver4opt voor Rory. terug thuis vindt Rory er een oud manuscript in. een dramatische bestseller waarbij hij ervaart dat hij nooit zo goed kan worden. nu zou hij kunnen trachten omgaan met die beperking maar in één of andere roes (misschien is het wel zonde dat dit nooit gelezen wordt) schrijft hij iedere letter over en laat hij het lezen door een uitgever die hem prompt een contract aanbiedt. zijn boek The Window Tears wordt een heuse besteller en hij krijgt de roem waar hij van droomde. totdat hij een oude man (Jeremy Irons) ontmoet die hem uit de doeken doet hoe het komt dat hij ooit eens een manuscript verloor met verstrekkende familiegevolgen. kan Rory’s gewewords_ver3ten om met het gepleegde plagiaat en de oude man zijn verhaal? misschien kom het je te weten in het boek The Words waarvan bestsellerauteur Clay Hammond (Dennis Quaid) een lezing doet, onder de meer dan literaire aandacht van Daniella (Olivia Wilde). hij vertelt immers het verhaal van ene Rory Jansen. zoals je merkt hanteren de debuterende regisseurs Brian Klugman en Lee Sternthal een verhaal (de jonge versie van de oude man en zijn Franse vrouw net na de oorlog) in het verhaal (Rory en Dora in een klein New York’s appartementje) in een verhaal (glamoureuze Clay en grouwordspie Daniella). niettegenstaande de volledig overbodige voice over van Quaid en de belachelijke tussenpassages van Wilde aan het adres van een nog belachelijker kijkende Quaid zijn de eerste twee verhaallijnen aanvankelijk leuk om volgen, zeker omdat de confrontatie tussen Cooper en Irons een interessante vertelling oplevert met een emotioneel bindende achtergrond. het is de voorbode van hoe een mens moet leren leven met de keuzes die hij gemaakt heeft. maar wanneer dan de spotlights geheel richting Quaid en Wilde gedraaid worden ontspoort de film geheel. omdat de makers de oude man geen rechtzetting wil laten hebben, verdwijnt de magiewords_ver2 tussen Cooper en Irons en eindigen hun dialogen in holle praat. deze verhaallijn loopt helaas dood terwijl het irritante gekibbel tussen Quaid en Wilde mysterieus wil zijn maar enkel onevenwichtig balanceert op een veel te slappe koord. je weet immers al lang hoe de vork aan de steel zit, de regisseurs weten gewoon niet hoe het aan de man te brengen en laten het irritante duo maar wat verder kalveren totdat je een blik krijgt van ik ga je hier eens hebben van een varkentje met een lange snuit en het verhaal was uit. de regisseurs zijn zowat de Rory Jansen: graag willen doorbreken, misschien wat potentieel bevatten maar als ze hun huidig werk niet overstijgen, zullen ze moeten leven met hun filmbeperkingen.

2/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s