The Last Stand


“standvastigheid is alleen goed voor de dwazen.” _ Molière

The Last Standwe zullen maar beginnen met een bekentenis: in mijn tienertijd hingen er twee filmposters op mijn kamer: Terminator en Terminator 2: Judgement Day (dat ik ook nog twee T-shirts had met beeltenis van Arnold Schwarzenegger zal ik best ontkennen). het was tien jaar geleden dan ook even slikken wanneer de derde Terminator zijn laatste film ging zijn (de kleine bijrol in Around The World In 80 Days vergeten we even). twee jaar geleden stopte Schwarzenegger met het gouverneurschap en zijn rol in The Expendables 2 kondigde zijn I’ll be comeback aan en nu zijn eerste hoofdactierol verschijnt – ongeacht hij 65 jaar is – gaan we zoals indertijd met een last_stand_ver6dieper kloppend hart de cinema in. zijn status staat er nog steeds. Ray Owens heeft in zijn militaire verleden genoeg bloed en geweld gezien en heeft zich terug getrokken als sheriff in een stofferig stadje aan de Mexicaanse grens (u herkent in het begin van de film tevens Sonny Landham met wie Arnie in 1987 tegen de Predators vocht). zijn deputy’s (oa Jamie Alexander) houden zich bezig met katten uit bomen te ronselen. het zal er echter wat ruiger aan toe gaan. in Los Angeles weet topcrimineel Gabriel Cortez (Eduardo Noriega wordt vergeleken met Pablo Escobar) uit handen van top last_stand_ver4FBI-agent Bannister (een zuchtend zenuwachtige Forest Whitaker) te ontsnappen en in zijn route richting Mexico moet hij het stadje van sheriff Owens passeren waar trouwens Cortez’ trawanten (de confrontatie tussen Peter Stormare en Harry Dean Stanton is een verfijnde loefafsnering) een vrije passage voorbereiden. met de loyaliteit van Owens aan zijn penning is hij verplicht de criminelen niet zomaar zonder slag of stoot door zijn stofstad te laten rijden. heerlijk moment natuurlijk wanneer Swcharzie naar de bazooka grijpt. het moet echter wel gezegd worden dat de opbouw vlast_stand_ver2ooraf veel te langdradig is en regisseur Jee-woon Kim (nochtans maker van één van mijn lievelingsfilms A Bittersweet Life) geen overtuiging aan de dag legt in de achtervolging tussen Noriega (die de bevallige Genesis Rodriguez als gijzelaar meeheeft) en Whitaker. het lijkt slechts op een versnellingspookreclamerit voor de Chevrolet Corvet ZR1 maar de autostunts weten geenszins het niveau van een Fast And The Furious te evenaren. het is gewoonweg wachten totdat Swcharzenegger de handschoen – euh pardon de wapens en machinegeweren – last_stand_ver3opneemt. zoals vanouds, begeleidt met zelfrelativerende one-liners, zal de spierbundel van dienst de gangsters één voor een oprollen. ook Kim draait dan een knop om en zijn shoot outs en knokpartijen zijn van een geapprecieerde jaren tachtig niveau waarbij zelfs ruimte is voor een westernconfrontatie. jawel, je hoort de botten haast kraken bij iedere beweging van Arnie maar hij zorgt er toch maar mooi voor dat The Last Stand in het tweede gedeelte een geoliede zichzelf niet al te serieus nemende actiefilm is geworden. net wat de fans van een Arniefilm verwachten. The Last Stand staat er. Arnold Schwarzenegger staat er.

3/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s