Hansel And Gretel: Witch Hunters


“de heksenjacht was historisch gezien niets anders dan een uit de hand gelopen roddelcampagne.” _ Tori Amos

Hansel And Gretel - Witch Hunterswie heeft dit voor het slapen gaan eens niet gehoord: “aan de rand van een groot bos woonde eens een arme houthakker met zijn vrouw en twee kinderen. het jongetje heette Hans en het meisje Grietje.” wanneer het einde van de Duitse gebroeders Grimm weerklonk “toen was er een eind aan alle zorgen gekomen en ze leefden vol blijdschap samen” lagen we al in dromenland. bij de Noorse versie van scenarist en regisseur Tommy Wirkola (maker trouwens van Kill Biljo, een Noorse parodie van u kan het zelf raden) zou dat anders gelegen hebben. wanneer ze in het perperkoekenhuisje de heks in de bakoven hansel_and_gretel_witch_hunters_ver4duwen, gaf dat een goed gevoel. wanneer ze uitgegroeid zijn tot Hans en Griet zijn ze de meest respectabele heksenjagers van het grote middeleeuwse bos. is je premie hoog genoeg, dan vatten zij de heks die jouw dorp teisteren. zo heeft burgemeester Engleman (Rainer Bock) er genoeg van: elf kinderen zijn reeds ontvoerd uit zijn dorp en sheriff Berringer (Peter Stormare is druk bezig de laatste tijd) ziet in iedere rosse vrouw (Pihla Viitala laat zich later van haar beste kant zien) een arresteerbare heks. in strak lederen hansel_and_gretel_witch_hunters_ver2outfit, venijnige kruisbogen op de rug, minibazookageweren en andere prullariawapens arriveren met een zelfspottend gevoel Hansel (Jeremy Renner) en Gretel (de sexy met tuitende lippen gezegende Gemma Arterton). ze ontdekken dat er een opperheks (Famke Janssen) actief is die een offer voorbereidt ten tijde van de Blood Moon. ridicuul, akkoord. maar zo vat de film zichzelf ook op. amateuristisch (het bezemvliegen kan niet echt hansel_and_gretel_witch_huntersovertuigen) maar ach, naar best vermogen. wat zelfironie (Hans die diabetes heeft gekregen door zijn tijd in het peperkoekenhuisje), wat bloot kan nooit kwaad om de aandacht te trekken (nee toch?), wat komisch bloederige scènes (hoofden en ingewanden lijden al eens een eigen leven) met de nodige over the top expressies van de acteurs. Hansel & Gretel: Witch Hunters probeert zo de mindere special effects te verdoezelen. en als B-film slagen ze daarin halvelings. men kan immers niet wegsteken dat de hansel_and_gretel_witch_hunters_ver5productie ellenlang heeft aangesleept welke zich uit in een verspringende montage. overgangen zijn abrupt en beklemtonen enkel het miezerig magere scenario. als liefhebber van het genre had ik het pulpfungehalte dan ook liever iets hoger gezien.  het is alsof men te laat inzag dat Hansel & Gretel een slechte film was en men in allerlijl er een goede slechte van trachtte te maken. ten opzichte van Abraham Linclon: The Vampire Hunter heeft men het tenminste nog geprobeerd en enkele ingewandinhetrond vliegende momenten zijn altijd leuk meegenomen. en toen kwam een varkentje met een lange snuit en de recensie was uit.

2,5/5

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s