Lincoln


“dingen die aan een ander ding gelijk zijn, zijn ook aan elkaar gelijk.” _ Euclides

Lincolnhet is geenszins een biografie die je mag verwachten van de 16de president van de Verenigde Staten van Amerika (een alternatieve bio kon je trouwens vorig jaar zien waarin Timur Bekmembatov Lincoln laat aandraven als vampire hunter terwijl The Conspirator van Robert Redford aanknoopt waar Steven Spielberg zijn film eindigt: met de moordaanslag op Lincoln; je ziet, het is een populaire president). Spielberg spitst zich vooral toe op januari 1865. een Amerikaanse burgeroorlog woedt al sedert Lincoln in 1861 zijn eed aflegde. de Zuidelijke Staten kunnen zich niet vinden in het beleid van Lincoln – met oa de afschaffing van de slavernij – en scheidden zich  lincoln_ver3af. de veldslagen tussen de Unie (noorden) en de Confederatie (zuiden) eist zijn tol met meer dan een half miljoen doden en evenveel gewonden. de Zuidelijke leiders zouden echter bereid zijn om vredesonderhandelingen te bespreken. Lincoln broedt evenwel op het 13de amendement, het wetsvoorstel dat slavernij grondwettelijk verbiedt. wil het al kans maken in het Huis van Afgevaardigden moet het amendement gestemd zijn voordat de oorlog ten einde is (in notendop: anders zouden negers die vrij meestrijden met de Unie mogelijks terug slaaf worden). hamer en aambeeld. Lincollincoln_ver4n heeft zich hierin een ontzettend groot politiek tacticus getoond en het is daar waar Spielberg op inzoomt. het bespelen van de radicale republikeinen (tegen slavernij maar einde van de burgeroorlog is prioriteit) met een schitterende dialoogsplijtende bijrol van Tommy Lee Jones en zijn hilarische pruik, het onder druk zetten van de verkiezingsverloren democraten (waarbij de drie lobbyisten wel eens voor wat afwisselende humor zorgt) met de bereidheid hen ergens een postje te geven en ondertussen dlincoln_ver2e afgevaardigden op een verkeerd been zetten omtrent de geheime vredesonderhandelingen met het zuiden waar zijn trouwe luitenantssenator zelfs aanvankelijk niks van wist. verrassend is dat Spielberg dit niet met overdonderende cinematografische beelden doet – hij beperkt zich tot haardvuurstofferige witte huis beelden of bruin wit nostalgische parlementskleuren – maar wel met politieke dialogen, maatschappelijke wijsheden of ideologische vertellingen (de toespeling op Euclides vond ik echt wel fantastisch). het is Lincoln zijn film, niet die van Spielberg zou je haast denken. minder geapprecieerd zijn de verhaallijnen waarbij Lincoln en zijn familieband aan bod komt, simpelweg omdat het als bijvoegsel aanvoelt. zijn vrouw dichtbij elincoln_ver5en emotionele depressie, zijn jongste telg die wat voor spielerij zorgt en zijn oudste telg die niet in de advocatensporen wil treden van vaderlief maar aan het front wil vechten (sorry Joseph Gordon-Levitt maar je rol was geheel overbodig en je zat zelf nog in gedachten bij Looper). twaalf oscarnominaties, het zijn er teveel. je mag er vanop aan dat Daniel Day-Lewis (dat is gewoon Lincoln dat je op het scherm ziet!) en Tommy Lee Jones hun beeldje zouden verdienen (onder de (bakke)baarden zie je trouwens nog vele bekende gezichten, zie de tags) maar als film op zich is het een vrij sobere Spielberg praatfilm over een waarlijk historisch sterk gewaardeerde Amerikaanse president. maar Spielberg heeft Lincoln te braaf, te ingetogen, te oscarberekend benaderd.

3/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s