Lore


“de Duitse geschiedenis laat zien dat idealen waarschijnlijk meer ellende veroorzaken dan een pragmatische levenshouding.” _ Hanna Schygulla

LoreHitler is dood, de ballon van het nazisprookje doorprikt en de dictatische autoriteit maakt plaats voor schaamte van de inhumane realiteit. een onbegrijpelijke periode voor Lore en haar broertjes en zusjes die haar eens zo triomfantelijke vader als SS officier ziet inkrimpen als een zenuwachtig hoopje ellende en bij haar moeder de pracht en praal van weleer ziet wegkwijnen. de kroost wordt op een boerderij ondergebracht in de Beierse bossen, ze zien hun ouders niet meer weer. maar ook die boerderij is niet langer meer een speeltuin voor de Hitlerjugend en vijf monden te eten geven, is teveel. Lore, zelf amper zestien jaar, staat zo met vier andere jonge SS kinderen (waaronder een huilende baby zonder moedermelk) voor een barre en helse voettocht doorheen het verwoestende platteland en geruïneerde steden van een vervallen Duistland om 900 kilometer verder hopelijk het huis van grolore_ver3otmoeder Omi te bereiken. dat ze onderweg Thomas tegenkomen, een Joodse overlevende van Auschwitz, die hen bovendien voorbij Amerikaanse grensposten loodst, maakt de tocht er complexer op. jodenhaat zit er immers van jongsbeen af in gelepeld – vanwaar komen dan die gevoelens voor Thomas – en de eveneens aangeleerde Duitse suprematie en ultieme jarenlang nagestreefde gedachtengoed wordt zeer bruusk in vraag gesteld – kunnen foto’s van concentratiekampen liegen? Lore, zelf nog een kind, wordt tijdens de tocht gedwongen haar wereldbeeld in vraag te stellen en zich tevens als moeder op te werpen. van een coming of age gesproken. regisseuse Cate Shortland laat enerzijds de beelden voor zich spreken van een gedesillusioneerd Duitsland; het is een fysiek zware reis met kommer en kwel. anderzijds laat ze de gevoelens de vrije loop; hetlore2 is een mentaal zware reis: Saskia Rosendahl als perfect Arisch ideaal – blonde lokken en blauwe kijkers – vecht zowel voor haar idealen om krak na krak te ervaren waarvoor nazi-Duitsland stond, innerlijke jodenhaatgevoelens maar ook nazitwijfels. jammer is, en akkoord 900 kilometer overbrug je niet zomaar, dat de tocht maar blijft aanslepen. qua camerawerk en kleurencompositie levert Shortland degelijk werk af maar de ellende onderweg krijgt een herhalend karakter en het personage van Thomas is niet te doordringen met een dan eens aantrekkende dan weer afstotende band tussen Lore en hem. voor dat je het weet is hij trouwens ook weg. Lore heeft een goed uitgangspunt als naoorlogse prent maar boeit niet over gans de tocht.

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s