Olympus Has Fallen


“de dreiging die van de cultuur van de Amerikanen uitgaat, ligt vooral hierin, dat zij alles weten van homeruns en niets van Homerus.” _ Eric Van Der Steen

Olympus Has Fallenmoedig om in deze precaire actualiteit een nooit eindigend en opnieuw escalerend conflict centraal te stellen. op de dag dat ik deze film zag, blokten de krantenkoppen: Noord-Korea verwerpt ultimatum Zuid-Korea en weigert het gemeenschappelijk industriecomplex Kaesong terug open te stellen voor Zuid-Koreaanse werknemers. alweer een druppel op een hete plaat. het kan erger: de Amerikaanse president wil bemiddelen, ontvangt een delegatie van Zuid-Koreaanse diplomaten die echter Noord-Koreaanse terroristen blijken te zijn. vooraleer de Amerikaanse defensie begrijpt wat er aan de hand is, wordt alles olympus_has_fallen_ver4omheen het Witte Huis plat geschoten (de kogelregenaanval van dat Noord-Koreaanse vliegtuig inclusief vlammenwerpenafhoudend bommenverweerdermechanisme geeft echt wel een panikerend gevoel, versterkt wanneer het Washingtonmonument gehalveerd wordt) en wordt er vervolgens een coup gepleegd op dat Witte Huis (de raid van de terroristen is miniscuul actiegericht georchestreerd en de bodycount stijgt zienderogen). een moment om op adem te komen, heb je geenszins totdat dat olympus_has_fallen_ver2ene zinnetje wordt uitgesproken: they’ve taken the white house. de president (Aaron Eckhart heeft daar de looks voor) en enkele hooggeplaatsten (Melissa Leo toon wat overacting is) zijn gijzelaars in de eigen presidentiële bunker. wanneer de terroristen (Rick Yune is leider en Dylan McDermott hulpje alhoewel onze aandacht vooral uitging naar Malana Lea) hun eisen opsommen tegen de plaatsvervangend president (Morgan Freeman toont hoe zwaar verantwoordelijkheid kolympus_has_fallen_ver11an wegen, ook al wordt hij gesteund door Angela Basset en Robert Foster) zijn ze wel één patriot vergeten: Mike Banning (Gerard Butler laat eindelijk nog eens romantische draakkomedies links liggen), voormalig secret service passeerde toevallig, kent de (ondertussen aan flarden geschoten) gangen van het Witte Huis en is vastbesloten om 1) de zoon van de president te laten ontsnappen, 2) de president te redden en 3) te voorkomen dat er een nucleaire aanval wordt ingezet op gans Amerika. en hij is geen zacht gekookt eitje. regisseur Antoine Fuqua is twijfelachtig in zijn olympus_has_fallencarrière (uitgezonderd Training Day) maar in Olympus Has Fallen is hij recht toe recht aan. de actie wordt visueel helemaal niet uit de weg gegaan en er worden dan ook genadeloos hoofden afgeknald en messen in halzen gestoken, dat is wanneer de automatische wapens niet kletteren. non stop is de actie zonder overdadig te zijn en rustpauzes dienen als opbouw van een volgende raid. ok, vanop afstand bekeken is het verhaal eigenlijk wat overroepen en bedenkelijk maar de actie maakt alles goed. je krijgt het recept voorgeschoteld waarmee John McClane en Casey Ryback respectievelijk in 1988 en 1992 hoge toppen scheerde. wel in 2013 is Olympus Has Fallen de Die Hard of Under Siege van zijn tijd.

4/5

Een gedachte over “Olympus Has Fallen

  1. Zal hem misschien maar eens kijken.
    Wel vind ik het raar dat de zinnen in deze recensie niet met hoofdletters beginnen. :-S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s