Side Effects


“waar een pil is, is het weg.” _ Lea Couzin

Side EffectsSteven Soderbergh heeft sinds 1989 – wanneer hij via de grote deur in Cannes binnenkwam als gouden palm winnaar met Sex, Lies And Videotapes – gemiddeld elk jaar de kijker voorzien van een nieuwe film waarbij hij puurde uit verschillende genres (van verschillende kwaliteit). van Side Effects zegt hij dat het zijn laatste is (hij wil zich toeleggen op de schilderkunst) en ook daar wisselt hij genres. bij aanvang krijgen we een aanklacht tegen de farmaceutische bedrijven. Emily (de ravissante Rooney Mara) ziet na vier jaar haar man (Cside_effects_ver9hanning Tatum) vrijkomen na belastingontduiking maar dat blijkt haar meer onzekerheid aan te jagen en ze belandt net zoals vroeger opnieuw in een depressie met zelfmoordneigingen. Dr. Banks (Jude Law) schrijft een resem pillen voor (u kent de wildgroei aan medicijnen wel die met snelgemak voorgeschreven worden: Celexa, Prozac, Zoloft ea) maar niks helpt. hij neemt contact op met haar vorige psychiater (side_effects_ver6een ijzige Catherine Zeta-Jones) en op haar aanraden en nog meer omdat hij een forse vergoeding krijgt om het aan patiënten voor te schrijven, geeft Dr. Banks haar Ablixa. de relatie arts-patiënt: hij ziet vooral perspectief voor zijn bankrekening, zij ziet vooral de bijwerkingen. oa oncontroleerbare slaapwandelingen. in één episode daarvan steekt ze haar man neer. Soderbergh wentelt zijn onderwerp na deze moord zo over naar een juridisch geschil tussen sside_effects_ver8taat en advocaten over de al dan niet psychische toerekeningsvatbaarheid van Emily: is ze een moordenaar of heeft ze buiten haar wil en bewustzijn om haar man neergestoken? het antwoord hierop geeft Soderbergh ruimte om een nieuwe invalshoek in te slaan, nl die van het noir detective onderzoek waarbij Dr. Banks zich blind staart op Emily en haar verleden. de navelstaarderij heeft een immens effect op zijn familie maar een laatste strohalm verandert de film dan weer in een psychologische thriller. Soderbergh zet de kijker van het ene op het andere been en de side_effectsplotwendingen zijn een aangename verrassing om te ontdekken. qua regie ben ik niet meteen zijn grootste fan – al maakt hij met zijn sobere op de acteurs gerichte regie duidelijk dat hij zich afzet tegen het blockbustergeweld dat filmproducenten en bioscoopbezoekers willen – maar in Side Effects past zijn stijl wel temeer omdat de cast uitstekend is en iedereen zich in verschillende gemoedstoestanden kan uitleven. Side Effects is een waardige afsluiter van zijn filmcarrière maar ik geloof dat een neveneffect van het schilderen het gemis zal zijn naar de camera. zijn films zijn zeker niet allemaal even goed maar voor een niveau gelijkwaardig als Side Effects zie ik hem alsnog gaarne terugkomen.

3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s