Stoker


“mijn oom stierf aan asbestvergiftiging. het heeft twee maanden geduurd voor ze hem gecremeerd konden krijgen.” _ Wiet van Broeckhoven

Stokermet zijn gewelddadige wraaktrilogie Sympathy For Mr. Vengeance, Oldboy en Sympathy For Lady Vengeance heeft de Zuid-Koreaanse regisseur Chan-wook Park enorm wat cultsympathie verworven. voor het eerst waagt hij zich op Engelstalige bodem (met een scenario van Prison Break acteur Wentworth Miller) maar Park stelt duidelijk zijn eigen wetten. op de dag dat ze 18 jaar wordt, komt India’s vader Richard om in een twijfelachtig auto-ongeluk. op de begrafenis komt plots Charlie ten tonele, Richard’s broer die jarenlang nooit iets van zich liet horen. een innemende stokerpersoonlijkheid en moeder Evelyne geeft zich weinig tijd tot rouw. ze laat Charlie intrek nemen in hun grote landhuis en waarom niet van haarzelf. de afstandelijke en moeilijk in te schatten India zelf haat haar moeder en moet aanvankelijk weinig hebben van Charlie. tussen enkele merkwaardige verdwijningen door verandert die afkeer naar macabere verwondering en aantrekking. een niet alledaags coming of age verhaal. enerzijds is Stoker sober: dialogen zijn beperkt stoker_ver5maar met een ingehouden emotie des te meer doeltreffender en versterkt door subtiel gebruik te maken van geluidseffecten (zoals krakende eierschelpen), het geweld is discreet maar het gevolg maakt de vorige scène sterker (zoals het scherpen van een bebloed potlood), enkele scènes worden (telkens iets langer) herhaald (zoals het jachtmoment) waardoor je je meer wentelt in de bevreemdende driehoeksverhouding van de Stoker’s (die soms letterlijk getoond wordt mstoker_ver2et de drie personages die zich in één beeld in drie verschillende kamers bevinden). ze worden krachtig vertolkt door Mia Wasikowska (ambigue, onberekenbaar, onzeker die een bevreemdend macaber passionele groei vertoont waarmee Stoker verwijst naar de horrorromantiek van den Bram), Nicole Kidman (de dramatiek speelt zich elegant af net onder de botoxoppervlakte) en Matthew Goode (heeft er nog iemand een creepy Norman Bates gevoel bij deze oom Charlistoker_ver6e wat dan weer een verwijzing is naar Shadow Of A Doubt). anderzijds is Stoker een visuele parel alsof zijn beelden de eigenlijke dialogen van dreiging zijn. de overgang van geborsteld haar in waaiend gras is zo één van de sterkste beeldovergangen ooit. charme wordt geweld, geweld wordt romantiek, romantiek wordt dood. maar dit is slechts wat er aan de oppervlakte te zien is. Park’s Stoker is immers niet zomaar een psychologische thriller, het is een rustig verontrustende prent met een indringende visuele schoonheid die het geweld minder bruut brengt maar wel meer verontrustend.

3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s