Mama


“het hart van een moeder is een afgrond waarvan zich op de bodem altijd vergiffenis bevindt.” _ Honoré de Balzac

Mamaalhoewel deze film uitkwam rond moederdag is het maar twijfelachtig of je moeder verheugd zou zijn een bioscoopticketje voor deze film cadeau te krijgen. Mama is immers geen romantisch tussendoortje over moederliefde, neen het is een horror tussendoortje over moederliefde. een man vermoordt twee collega’s en zijn vrouw en is op de vlucht met zijn twee dochters. reddeloos verloren trekt hij zich terug in een afgelegen hut en staat op punt om de twee kinderen en zichzelf om te brengen. het wordt hem belet door een mysterieus wezen. de kinderen blijven gedurende vijf jaar vermist. want Lucas (Nikolaj Coster-Waldau), de broer van de man, zoekt continue naar het duo en op een bepaald moment (toch raar dat een speurhond zelfs na 5 Mama1jaar de geur van de kinderen nog kan thuisbrengen) vinden ze de hut en vinden ze de twee kinderen, volledig verwilderd, apatisch, schuw. maar al die tijd hebben ze wel weten te overleven. Lucas laat de twee intrek nemen bij hem en zijn rock chick Annabel (Jessica Chastain), die daar duidelijk niet op zat te wachten maar de opvoeding toch een kans geeft. al snel zullen ze ervaren waarom (of onder wiens vleugels) de twee gans die tijd hebben overleefd. regisseur Andres Muschietti baseert zich op zijn eigen kortfilm uit 2008 maar zelfs onder de hoede van Guillermo del Toro weet hij niet te verrassen (of is het del Toro die als producent niet kan verrassen, zie ook Don’t Be afraid Of The Dark). Mama2enge meisjes hebben we al gehad (Paranormal Activity), wapperende kleverige tentakelharen hebben we al gehad (The Ring), geesten die onnatuurlijke krampachtig met de billen dicht geknepen geluiden uitkwebbelen hebben we al gehad (The Grudge), onnozelaars die tegen alle logica in de plek van onheil gaan opzoeken om daar het onderspit te delven tegen het onheil hebben we al gehad (teveel titels om op te sommen), de verklaring van het paranormale wezen die teruggaat in de tijd waarbij na een wrede gebeurtenis de geest ronddwaalt onder de levenden en hen het leven zuur maakt hebben we al gehad (The Woman In Black maar eigenlijk ook hier teveel titels om op te sommen). ook hier zal de geest (die Mama3haar knoken dringend moet laten bijvijzen) op het eind van de rit zijn rust kennen al wordt er wel een twist aan gegeven. een twist die voortvloeit uit het positieve kenmerk van de film (naast Jessica Chastain in een voor haar onverwachte rol): tussen de cliché schrik momenten (inclusief oorverdovend geluidseffect) ontwikkelt zich een moederlijke instinctstrijd waarbij de kinderen heen en waar gegooid worden tussen bescherming en verstikking; een psychisch gevecht om moederliefde met als inzet de twee kinderen. Mama weet niet te verrassen al zijn de horrorclichés nu ook niet zo ergerlijk in deze film. en nu met z’n allen: maamaaaaaa, jij bent de liefste van de heeeele wereld!

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s