Evil Dead


“een handige demon vindt altijd wel gewillige demonstranten.” _ Karl Garbe

Evil Deadwe starten met een bekentenis: de horrortrilogie bij uitstek van Sam Raimi (Evil Dead, Evil Dead II en Army Of Darkness) is voorlopig aan ons kennersoog ontsnapt. het maakt wel dat we de (zoveelste horror) remake met een neutrale blik konden aanschouwen. het basisverhaal is vrij cliché: 5 jongeren trekken zich met een uitvlucht (in dit geval ontwenning van een drugsverslaafde onder hen) terug ergens in een diep afgelegen boshutje (hoe komen die daar toch altijd aan?) en wat moet starten als een ontspanningsvakantie eindigt in een nachtmerrie. ofwel door een virus evil_dead_ver5(Cabin Fever), ofwel door een rare familie (Wrong Turn), ofwel door blijkbaar een demon: in de kelder van de hut vindt men een satanisch boek. ook al staat overal te lezen de duivelspreuk op straffe van onheil niet uit te spreken, kan één van hen dat niet laten. onze drugsverslaafde denkt aan ontwenningsverschijnselen te lijden maar eigenlijk lijdt ze aan bezetenheid en is ze er op uit om haar twee vriendinnen en twee vrienden naar de hel te verwijzen. en het is aanstekelijk. en als er vevil_dead_ver3ijf in het vagevuur zitten, regent het bloed op aarde en regeert de demon. blijft de lucifer branden in Evil Dead? wel, eigenlijk is het ééntje die naar het einde toe sterker begint te branden. bij aanvang regent het vooral clichés (noot aan de huidige generatie: die clichés zijn er gekomen op basis van de originele horrorfilms; in een remake slikken we dit dus nog) en probeert men de onbekende cast wat diepgang te geven. dat lukt niet. karakters blijven ééndimensionaal: de flower power nerd die zijn bril goed opzet bij verwondering, een verslevil_dead_ver2aafde met een gebroken broer-zus relatie die even over het verleden mag mijmeren (inclusief begeleidende pianomuziek) en iemand die gewoon dienst doet als leuk vriendinnetje wiens verzorgingscapaciteiten nog van pas zullen komen. het blijft allemaal oppervlakkig en wekt desinteresse op ook omdat men er met belabberde uitvluchten weer lange tijd over moet doen (ook al zijn er meer dan genoeg onheilspellende signalen) om te geloven in welke situatie men zich bevindt (wat voor de kijker vanaf de proloog duidelijk is). maaevil_dead_ver4r eens de demon in het lichaam van Jane Levy zich ontbolsterd gooit Fede Alvarez in stijgende lijn de goreriemen los. het bloed spattert in het rond en ledematen worden naar hartelust afgeknakt, afgesneden of afgerukt. we misten af en toe de bijhorende zwarte humor maar dit leek ons een bewuste keuze van Alvarez die tevens snijdende climaxstiltes inlast waarbij de kijker zich bewust is van er gaat iets gebeuren, alleen weten we nog niet wanneer. in de eindfase, met de kettingzaag in de hand, worden alle remmen met een welgemeende fuck you los gegooid en genieten we van een gorefestijn. het lamlendige begin is dan al vergeten met het ledenmatenledige einde.

3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s