Pusher


“nieuwe schulden maken is niet de manier om de oude te vereffenen.” _ George Washington

Pusherslim bekeken om net wanneer Nicolas Winding Refn zijn nieuwste Only God Forgives in de zalen laat verschijnen de Britse remake van zijn Deens regiedebuut Pusher uit te brengen. kwestie van een graantje te kunnen meepikken. met het versnijden en verhandelen van cocaïne en heroïne doet ook Frank (Richard Coyle) dit. graantjes die hij daarna lustig bot viert in enkele nachtclubs aan de zijde van sidekick Tony (Bronson Webb) en paaldanseres Flo (Agyness Deyn). zijn kleine drugshandel is één partywereld, wat moet het dan zijn als hij hogerop de cokeladder kruipt. vanuit Amsterdam verwacht hij een grote lading wat zijn broodje lange tijd gebakken zal maken. van de vriendelijke gangsterbaas Milo (Zlatko Buric herhaalt zijn originele rol) krijgt hij de lening. alleen veranderen zijn vPusher2ooruitzichten wanneer er druivensuiker uit Nederland aankomt. Milo is niet meer zo vriendelijk en laat de tijd tikken tot noodzakelijke terugbetaling. Frank wordt zo slechts een kleine en hopeloze crimineel met enorme schulden die dringend iets moet bedenken om aan de duizenden ponden te geraken. waar regisseur Luis Prieto knap in slaagt is de langzame gevoelsmatige ommezwaai. Frank is vrolijk en olijk, danst, drinkt en zijn drugsgeld doet de rest. een kleine schuld? Milo kan daar nog mee leven, eet nog een baklavake. maar eens de schuld groter wordt, wordt de dreiging ook groter en is het onzeker hoe het Frank gaat verlopen ook al omdat hij Flo niet wenst te verliezen. het neonkleurig decor van partytenten, flitsende lichten waarbij op housebeats (Orbital) zelfverzekerd gedanst wordt, maken langzaam aan plaats voPusher3or achtergestelde appartementen, een negatieve spiraal van Britse sociale armoede en zenuwachtig panikerende blikken van shit waarin ben ik beland. meteen ook wat de toon van de film. naarmate letterlijk de zeven dagen van een week vorderen (als symbool van de tijdsdruk), vermindert de hippe look van de prent (dat neongedoe was toch schreeuwerig), verliest Richard Coyle zijn ego (smeekbedes wisselen af met geldaftroggelende acties) en twijfelt Pietro of dit wel de juiste invalshoek was. de controle die hij in het begin beet heeft (net zoals Frank) slaat om in energieke wanhoop (net zoals Frank). het is immers niks nieuws onder de druilerige zon van Londen. een push van adrenaline ontbreekt.

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s