Only God Forgives


“vergissen is menselijk, vergeven goddelijk.” _ Alexander Pope

Only God Forgivessympathy for the devil zal niet op de soundtrack weerklinken want een ontmoeting met hem is geen plezierreisje. wanneer Billy na een gokboksavond de woorden uitspreekt “time to meet the devil” hangt hij eerst zelf de duivel uit in een bordeel door een 14-jarig meisje te willen nemen en vervolgens gaat hij naar een hotelkamer waar hij een prostituee op brutale en bloederige wijze verkracht en vermoord. zijn trip naar de hel wordt voltooid wanneer inspecteur Chang op zijn eigengereide wijze gerechtigheid laat geschieden. tijd voor wraak aldus de moeder van Billy die als leidster only_god_forgives_ver3van de drugs- en gokhandel haar andere zoon Julian daarvoor op pad wil sturen. de lieftallige Kristin Scott Thomas uit The English Patient maakt indrukwekkend plaats voor een arrogante, bazig neerkijkende, snel hekel krijgende ijskoningin wiens morele grenzen wat verder liggen dan de normale mens. zo moeder, zo zoon? bij Billy was dat toch, bij Julian is dat veel minder. hij hunkert niet naar een machtspositie al wordt het nooit duidelijk naar wat hij hunkert. Ryan Gosling is in iedere scènonly_god_forgivese haast deel uitmakend van het meubilair als een staand decorstuk. zonder enige emotie en woordenloos staart hij ver weg denkend voor zich uit alsof hij ieder moment in een droom beleeft. al hebben we een vermoeden dat die nachtmerries overheerst worden door de hem steeds afkeurende en afwijzende houding van zijn moeder. om zijn manheid te tonen neemt hij het toch op tegen Chang maar als we het hebben over bizarre personages in de film, dan is Vithaya Pansringarm duidelijk only_god_forgives_ver2de koploper. hij definieert rechtvaardigheid en met zijn zwaard (van waar haalt hij dat toch steeds) voert hij telkens een slag des oordeels uit (en doet dat op een geapprecieerde gewelddadige wijze waarbij hij ode brengt aan Un Chien Andalou). waarom hij nadien telkens een Chinese schlager gaat zingen in een karaokebar ten aanschouwe van zijn politie-inspecteurs is mij een raadsel. maar dat is in het algemeen met het verhaal van Only God Forgives. eigenlijk is het niets meer dan een banaal kat-en-muisspel maar Drive-regisseur only_god_forgives_ver4Nicolas Winding Refn camoufleert dit door zijn personages uiterst bizar en radicaal karikaturaal voor te stellen in een setting die een bevreemdende wandeling is doorheen de neonstraten van Bangkok. het is een helse fel kleurrijke en verontrustende trip door de naar de vaantjes zijnde grimmige bewustzijnszielen op dreigende, diep ontregelende, haast elektronische soundbeats. qua verpakking bezorgt Refn Only God Forgives een hoogst intense ervaring, alleen is het lege verhaal zeer traag (personages staan letterlijk stil of slenteren zich verder) te doorworstelen. geen gewone drive-through.

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s