Star Trek Into Darkness


“de ruimte is helemaal niet zo ver weg. een uurtje met de wagen, als hij in die richting kon rijden.” _ Fred Hoyle

Star Trek Into Darknessniet dat ik ooit een trekkie zal worden, de films tot en met 2002 heb ik nog niet gezien, maar J.J. Abrams slaagde er vier jaar geleden moeiteloos in om mij de ruimte in te beamen. na het iet wat onterecht vergeten Super 8 en voordat hij zich waagt aan die andere Star franchise, laat hij de U.S.S. Enterprise nog eens uitrukken. en niet zonder eerst ode te brengen aan Steven Spielberg en Zhang Yimou: in de openingsscène zien we Kirk (Chris Pine) en doktersmaatje — (Karl Urban) wegrennen van een primitieve met speren gewapende stam (Indiana Jones hebben we dat al star_trek_into_darknessmeermaals zien doen) in een kleurrijk wijnrood boslandschap waar de bladeren vertraagd neerdwarrelen (een perfect wuxia strijdtafereel voor zwaardkunstenaars). de missie wordt door de Starfleet top bekritiseerd en de impulsieve Kirk wordt gedegradeerd terwijl de logisch zakelijke Spock (Zachary Quinto) wordt overgeplaatst. de chemie tussen de gevoelsmatige Kirk en de beredeneerde Spock zorgt voor enkele grappige dialogen waarbij de puur logische uitleg van Spock (de ratio ten top ook al is de uitkomst dat hij zijn leven opoffert) de instinctieve star_trek_into_darkness_ver2(en vaak naar de rebelse neigende) Kirk meermaals de kast opjaagt. Kirk als gevallen held? niet voor lang. de voormalige Starfleet agent John Harrison houdt er terroristische aanvallen op na die gericht zijn tegen de Starfleet. al is het niet van bij aanvang duidelijk welke zijn juiste bedoelingen zijn: werkt hij voor eigen rekening, is hij ingehuurd door de rivaliserende Klingons of ingehuurd door iemand van Starfleet zelf? dat mag star_trek_into_darkness_ver8voor een groot stuk op het conto geschreven worden van rijzende ster Benedict Cumberbatch die zijn personage in verschillende bochten wringt en in elke bocht zijn karakter wat uitdiept. dit heeft als effect dat je eigenlijk niet weet wat zijn ware aard is, wat zijn activiteiten legitimeert en aan welke kant hij staat. zijn ijzige afstandelijkheid en boze toon verscherpen dat gevoel. voor de rest heeft J.J. Abrams niet meer kronkels ingebouwd in zijn sequel. als je Into Darkness van al zijn actie ontleedt, schiet er slechts een éénrichtingsverkeerverhaaltje over van goed en slecht in star_trek_into_darkness_ver6de ruimte (zo vallen de flinterdunne personages van Simon Pegg, John Cho, Anton Yelchin en Zoe Saldana danig tegen al worden ze gecompenseerd door de ervaren Bruce Greenwood en Peter – RoboCop – Weller). het positieve evenwel is dat je dan een lange tijd aan het ontleden bent: het visuele ruimtespektakel draait immers op volle warptoeren waarbij de U.S.S. Enterprise niet ongehavend achtervolgd wordt door andere ruimteschepen, de zwaartekracht zwaar op de proef gesteld wordt, Kirk en Hstar_trek_into_darkness_ver3arrison door een meteorietenregen zoeven, Matrixgevechten de hardheid van vuisten uittesten en andere explosieve actiescènes vanuit de eerste Star Trek worden herkauwd. naast de eenvoudige verhaallijn verkiest Abrams ook hier op veilig te spelen met de gewoontegetrouwe actie uit Star Wars of Star Trek al is zijn kwaliteitsniveau onmiskenbaar professioneel. Abrams is een flitsende regisseur en wie zijn gading in de eerste Star Trek vond, zal zich in dat universum probleemloos amuseren met de niet meer zo vernieuwende maar wel nog vermakelijke blockbustersequel. beam me up into darkness.

3/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s