Dark Skies


“er bestaan twee mogelijkheden: ofwel zijn we alleen in het universum, ofwel niet. beide mogelijkheden zijn even angstaanjagend.” _ Arthur C. Clarke

Dark Skiesmet bovenstaande quote wordt de thematiek en de richting aangegeven van Dark Skies. vooreerst is de klassieke rompslomp van Amerika’s doorsnee gezin in een gesettelde wijk aan de orde: jong koppel, twee kinderen, mooi huis dat er echter niet gekomen is zonder hypotheek, goed werk … gehad en na enkele maanden werkloosheid wordt de druk van de lening voelbaar in het huishouden. vader Daniel tracht het naar best vermogen nog te camoufleren wat enkel de uiteindelijke ruzies nog vlammender maken. hun jongste zoon Sammy verbergt ook iets: The Sandman komt langs bij hem wat natuurlijk als een verzinsel wordt afgescheept. het wordt meer dark_skies_ver6tastbaar wanneer hij op een speelplein stokstijf blijft staan en in een apathische gilbui uitbarst. tijd voor een psychiater? het wordt iets gecompliceerder wanneer ’s nachts etensresten het huis rond gestrooid worden of alle foto’s verdwijnen uit hun lijst of allerlei voorwerpen in een sterrenstelsel gestapeld worden of het alarm op acht verschillende plaatsen afgaat. conform het stereotiep patroon zoekt ons koppel nog altijd naar een logische verklaring wat frustrerend is. de kijker weet al lang wie de boosdoeners zijn en de steevast hardnekkige ontkenning van de situatie (waardoor de ouders Keri Russell en Josh Hamilton maar op dark_skies_ver7weinig sympathie kunnen rekenen) werkt alleen maar op de heupen. wanneer regisseur Scott Stewart een bestormende ode brengt aan The Birds is men alsnog bereid een kenner op te zoeken (J.K. Simmons is natuurlijk een pluspunt). veel hoop brengt die niet want alle signalen wijzen op buitenaardse wezens wiens plannen je niet kunt stoppen. Stewart heeft geen origineel plot in handen en doet er niks origineels mee. bij vele scènes plak je zelfs natuurlijkerwijze filmtitels: opstaan en merken dat je huis zonder inbraaksporen geordend overhoop ligt = dark_skiesPoltergeist, een samenzweringspecialist die de situatie kent en duidt = Paranormal Activity, een kind waarbij de ogen verdwenen zijn in rode gaten = Insidious, ontvoeringen door buitenaardse wezens iet of wat wetenschappelijk onderbouwd = The Fourth Kind, enz. wel toegegeven: de eerste keer dat de alien zich presenteert, alhoewel ook die klassiek is afgeschilderd als lang, mager met grote zwarte ogen, is effe schrikken maar voor de rest worden bekende onheilspaden bewandeld. Dark Skies voelt nog het best omschreven aan als een langere episode van The X-Files: op een dag met donkere hemel zullen we het op televisie wel eens bekijken.

2/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s