The Imposter


“wie iedereen bedriegt, bedriegt ook zichzelf.” _ Luigi Pulci

The Imposterals een merkwaardig en waar gebeurd verhaal zelfs te gek is om er een geloofwaardige film van te maken, dan gieten we het in een documentaire met een misdaadkantje dat zich toespitst op de ongrijpbaarheid van de waarheid. San Antonio, Texas, 1994: de dertienjarige Nicholas Barclay gaat basketten met enkele vrienden en keert nooit meer huiswaarts. Linares, Spanje, 3,5 jaar later: de politie lokaliseert een jongen die niks zegt tot hij zijn identiteit in een weeshuis moet prijsgeven: hij is Nicholas Barclay. gezien de titel van de film moge het geen verrassing zijn dat die jongen Nicholas Barclay niet is. het is Frédéric Bourdin, een 23-jarige Franse jongeman van Algerijnse afkomst die, zoals later blijkt, er reeds een carrière op zitten heeft van iimposter_ver3mpersonaties van diverse jongeren. qua uiterlijk zijn er weinig gelijkenissen: Nicholas zou 16 jaar moeten zijn met blauwe ogen en een blond jommekeskapsel en dus niet een robuuste kerel met dagelijkse stoppelbaardgroei, bruine ogen, zwart haar en met een duidelijk Frans accent sprekend. maar onze kameleon (zijn bijnaam in Frankrijk) zou The Imposter niet zijn indien die niet met briljant bedrog zowel de Spaanse autoriteiten, de Amerikaanse FBI, de media en bovenal de familie Barclay van zijn aangenomen identiteit weet te overtuigen. televisie- en documentairemaker Bart Layton geeft het verhaal vrij chronologisch weer met interviews van de familieleden van Nicholas (meestal in hun thuissetting en de camera op hen gefocust), van Frédéric Bourdin himself (in gezichtsclose-up, het imposter_ver4monkelend glimlachje wijst tegelijk op zijn onbetrouwbaarheid als op zijn bedrogtrots) en wisselt deze af met nagespeelde acteursscènes. dat hoefde op zich niet maar er was weinig origineel filmmateriaal voor handen en Layton laat goed gekozen vooral de voice over zijn werk doen. tot dan vergaap je je aan de manier waarop Bourdin iedereen om de tuin leidt. tot de detective Charlie Parker in de gebeurtenissen voorkomt en Bourdin zichzelf en de kijkers een expliciete vraag stelt. opeens heb je een twist van wie bedriegt wie. was de familie van Barclay zo getraumatiseerd door het verlies dat ze per se Nicholas terug wilde en de realiteit van Bourdin niet onder ogen zagen … of deden ze dat net om het verlies te verbergen. Layton graaft himposter_ver2ierin niet dieper (wie zijn de familieleden, wat is hun achtergrond, ed) maar de suggestie blijft nazinderen die de titel een dubbele betekenis geeft. tevens graaft Layton niet dieper in op de bedrieger himself. hij mag zijn verhaal, duidelijk met enige fierheid en drang naar aandacht, over de gebeurtenissen in geuren en kleuren vertellen (welke niet consistent is met dat van de familie Barclay, ieder vertelt zijn eigen waarheid of bedrog) maar ook zijn achtergrond, opvoeding, groei, uitspattingen blijven zeer vaag (enkel een drijfveer: een jeugd hebben die hij nooit heeft gehad). langs de ene kant is het gebrek aan die diepgang een gemis, langs de andere kant blijf je met enkele pertinente suggestieve vragen zitten over wat nu de juiste waarheid is. Layton hield er alvast de Baftadebuutprijs aan over.

3/5

Een gedachte over “The Imposter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s