Trance


“weten wat je vergeet, is ook een vorm van herinneren.” _ André Birabeau

Tranceals kunstroversbende is het best alle bijgeloof te bannen wanneer je een werk wilt stelen van Fransisco José De Goya y Lucientes wiens biografie je kan vullen met macabere vertellingen, griezelige demonenverhalen en schimmige nachtmerries. misschien zijn zijn zwarte schilderijen er wel gekomen om zijn duivelse kwelgeesten en heksen uit te drijven en zijn de schilderijen an sich behekst. zo heeft hij het werk Flying Witches gemaakt rond de periode van 1798 dat heden ten dage zo’n 25 miljoen pond waard is ten veilingshuize Christie. klinkt als muziek in de oren voor trance_ver7Franck (als venijnige crimineel blijft Vincent Cassel toch dik in orde) en zijn bende. veilingmeester Simon (steeds sympathieke en licht starende James McAvoy) doet uit de doeken hoe zwaar een dergelijk duur schilderij beveiligd wordt maar natuurlijk als je zelf mee in het heistcomplot zit, gaat dat iets makkelijker. tenzij (ziehier de heksadder) je je niet volledig aan het plan houdt, je een traumaslag op het hoofd krijgt en enkele dagen later uit de coma te horen krijgt dat je geheugenverlies hebt. iets trance_ver8waar Franck niet mee kan lachen want de enige die weet waar het schilderij zich bevindt, is Simon. aangezien martelingen niet opbrengen, probeert men een meer softe manier uit: hypnotherapie. in ieder scenario zou ik zeggen dat vanaf dit hypnosemoment de plot en film ongeloofwaardig om zeep is maar de introductie van therapeut Elizabeth (Rosario Dawson in wat haar sterkste rol tot nu toe moet zijn en het  feit dat ze volledig in etrance_ver6vakostuum te bewonderen is, staat hier los van, echt) start net een wervelwind van plottwisten, afleidingsmanoeuvres, manipulatieve drukkingsmiddelen en bijdehandse reconstructieherinneringen waarbij ieder personage meerdere lagen verborgen heeft voor de andere. eigenlijk is niemand wat wij van hen denken en gaandeweg worden sympathieke karakters antipathiek, stoere binken weten het even niet meer, betrouwbare figuren moeten we nadat de logica opzij gezet wordt toch niet volledig vertrouwen; kortom de kijker weet niet wie nu het werk van Goyatrance_ver9 verdient in handen te krijgen. bovendien staat Danny Boyle aan het roer die als underdog beter scoort dan 127 Hours en Slumdog Millionaire (Trance werd afgekraakt in de Britse pers terwijl die kwalitatief beter is dan zijn vorige twee door die pers meer gewaardeerde films). de prent snelt met enkele kleurschakeringen weg in een rotvaart, de montage is zeer dynamisch, opnieuw samenwerkend met Rick Smith van Underworld is de soundtrack er één met opzwepende beats en bovenal is zijn timing van hypnose, werkelijkheid, herinnering zeer gevat om de kijker steeds op het verkeerde gedachtespoor te zetten. Trance is een amusante dynamische labyrint puzzel.

3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s