Blood Ties


“broederschap is de sporen van elkaars dwaasheden wegwissen.” _ Clem Schouwenaars

Blood TiesFrank en Chris zijn broeders van de uiteinden: Chris groeide van kwajongenstreken uit tot moord waarvoor hij twaalf jaar moet zitten; na negen jaar komt hij onder probatievoorwaarden vrij. Frank keek altijd op naar zijn oudere broer maar kon de misdaadlijn niet oversteken; integendeel, hij maakt deel uit van het lokale recherchekorps. alhoewel ze elkaar jaren niet gezien hebben neemt Frank Chris in huis en bezorgt hij hem een startersjob. Chris heeft het echter moeilijk om te aarden en met het weerzien van oude vrienden, valt hij in oude gewoontes. lucratief evenwel, met afBlood Ties2rekeningen, overvallen en inbraken komt hij weer in een luxueuze positie terecht, slaat hij een beeldschone vrouw aan de haak (Mila Kunis) en zet hij zijn ex op de rails als pooiersbaas (Marion Cotillard als cocaïneverslaafd hoertje; ze blijft evenwel met haar accent sukkelen). allemaal bezigheden waartegen zijn broer in de naam der wet optreedt. maar wat als het familie betreft, wordt broederschap rivaliteit of overheerst de Blood Ties3bloedband? dergelijk verhaal van een troebele en verhitte relatie tussen twee broers, het is niet verwonderlijk dat James Gray meeschreef aan het scenario (gebaseerd op Jacques Maillots film Les Liens Du Sang van 2008 en verplaatst naar het Brooklyn van de jaren zeventig). het grote probleem met de uitwerking van Guillaume Canet zijn echter de vele nevenverhaallijnen (Chris die verliefd is op de zwarte Vanessa (de ranke Zoe Saldana) die echter een kind heeft bij een gevangeniscrimineel (Matthias blood_tiesSchoenaerts is fysiek imposant), de zus (Lily Taylor) en vader (James Caan) die als bemiddelaars optreden tussen het broedersduo, het politiewerk (onder leiding van Noah Emmerich) waardoor je het gevoel hebt dat Blood Ties veel beter tot zijn recht had gekomen via een langere uitgewerkte televisieserie. ieder personage (met Clive Owen en Billy Cudrup op kop) biedt daarvoor voldoende mogelijkheden terwijl je nu achterblijft met een oppervlakkig gevoel. chapeau wel voor de decors (hoeveel zeventiger wagens er de revue passeren, is enorm), kledij en muziek: Blood Ties ademt de seventies maar van een hechte band met de film kunnen we niet spreken.

2,5/5

40ste Filmfestival Gent – film 15

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s