Behind The Candelabra


“wie een kandelaar ontsteekt, projecteert schaduwen.” _ Ursula K. Leguin

Behind The Candelabraen ik dacht dat Side Effects de laatste film was van Steven Soderbergh maar blijkbaar had hij nog een biopic over Liberace achter de hand die hij bij filmdistributeurs niet kwijt kon. wegens te gay naar het schijnt. televisiezender HBO bracht evenwel redding en zo is hij buiten Amerika wel in de zalen te zien. Wladziu Valentino Liberace – intimi mochten hem Lee noemen – verwierf in de jaren vijftig tot zeventig grote bekendheid als poppianist via talrijke glittershows. op zijn piano stond telkens een goudkleurige kandelaar. Soderbergh belicht de mens achter de man met het kandelaarskeurmerk. en wat in die tijd niet geweten was (hij behind_the_candelabra_ver5had talrijke vrouwelijke fanclubs): hij was homo (het was vooral zijn manager Seymour Hellen die een meester was in het verdoezelen hiervan, hier neergezet door Dan Aykroyd). eigenlijk kon je er niet naast kijken: we zien Michael Douglas (de make up afdeling heeft overuren gemaakt) in extravagante, fonkelende, kleurrijke kostuums paraderen omhelst door een dikke bontmantel en zijn stap was redelijk verwijfd te noemen met wiegelende handbewegingen terwijl de toonhoogte van zijn stem vooral naar het einde toe van een behind_the_candelabra_ver2zin licht omhoog kabbelt. vrouwen vonden het een deel van zijn charme. maar Liberace’s jacht ging vooral naar jonge mannelijke adonissen. wanneer Scott Thorson (een blonde Matt Damon) via een kennis (een geföhnde Scott Bakula) zijn pad kruist is Lee meteen verkocht en verwelkomt hij hem in zijn mansion (een gouden prinselijke luxevilla). Scott is als adoptiekind vooreerst bedeesd maar het web dat Lee om hem heen spint, is bedwelmend en hij valt in zwijm voor de lieftallige woorden van Lee. meer nog de twee starten een passionele relatie. Soderbergh trekt hier voluit de naturelle kaart en zo zien we Douglas en Dbehind_the_candelabra_ver4amon lustig met elkaar kussen, champagne sippen in het bubbelbad en ongegeneerd de satijnen lakens delen. de romantische liefde (voor de buitenwereld is hij de chauffeur van Lee) neemt echter verstikkende proporties aan wanneer Lee wenst dat Scott plastische chirurgie ondergaat om op zijn evenbeeld te gelijken (de grime afdeling maakt nog meer overuren). Scott verliest zich in de medicijnen van de dokter (een heerlijk karikaturale Rob Lowe) en raakt verslaafd. voor Lee het signaal om andere adonissen op te snorren. was Scott het zoveelste speeltje voor Lee of zou er echt liefde geweest zijn? zover onderzoekt Soderbergh het personage Liberace niet. we krijgen een blik achter de behind_the_candelabra_ver3kandelaar maar niet achter de coulissen. hoewel die mogelijkheid open lag want de regisseur belicht eigenlijk enkel maar deze twee personages die minutieus neergezet worden door Douglas en Damon (een Emmy award zal wel aan de orde zijn). door deze beperking voelt de film evenwel te langdradig aan. we zitten wel in de Boogie Nights periode maar na een uur beginnen de gesprekken (alhoewel steeds verhitter) tussen Lee en Scott steeds over hetzelfde te gaan en begint het verhaal saai te worden. de look is flamboyant, het personage en de persoon Liberace extravagant maar tot een doorgronding van zijn karakter komt het niet volledig.

2,5/5

40ste Filmfestival Gent – film 23 (slotfilm van het festival)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s