Insidious : Chapter 2


“ja, ik heb wel geslapen, maar ik heb gedroomd dat ik wakker was.” _ Irving Berlin

Insidious Chapter 2de titel mag je letterlijk nemen want regisseur James Wan en scenarist Leigh Whannell (tien jaar geleden alweer maakten ze als studiegenoten Saw) borduren verder waar succeshit Insidious in 2010 eindigde (300 miljoen dollar in het laatje terwijl de kost slechts 1,5 miljoen dollar bedroeg). vader Josh Lambert mag dan wel zijn zoon Dalton (Ty Simpkins) uit de tussenwereld van de geesten gehaald hebben, het medium dat hen daarbij geholpen heeft, Elise, kwam daarbij moorddadig om het leven. de familie wil de gebeurtenissen achter zich laten, verlaten hun woonst en trekken het ouderlijke huis in van Josh. al snel wordt duidelijk dat vinsidious_chapter_two_ver3eranderen van woonst geen optie is wanneer deuren piepend open gaan (en het huis bevat veel kamers), piano’s een aarzelend deuntje beginnen spelen en babyfoons duistere fluisterende stemmen broebelen. de geschiedenis van de familie Lambert is nog niet volledig uitgeklaard en plaaggeesten uit het hiernamaals teisteren hen wanneer men in de slaap uit zijn lichaam stapt. sterkte van de film is dat er flink nagedacht werd over het script (ook al komt er een paranormaal expert in voor die via scrabblesteentjes communiceert met de geesten) en je de twee Insidious delen als één geheel kunt aanzien waarbij in deel twee dieper ingegaan wordt op het insidious_chapter_two_ver4personage van Josh, of toch degene wie hij voorstelt te zijn (Patrick Wilson voelt zich ook na The Conjuring nog steeds in zijn horrorsas en perst er op het einde Shininggewijs zelfs nog een Jack Torrance uit). de nog steeds twee aanwezige ghostbusters (Leigh Whannell zelf en Angus Sampson) proberen voor wat ontspannende slapstick te zorgen maar dat werkt vaak averechts. reden van deze poging is om de sidderende spanning af en toe eens te onderbreken voor de kijker. want zoals het tweede deel van Insidious meer inzoomt om de volwassen karakters (waarbij enkel Rose Byrne als naïeve moeder teveel met de tranen in de ogen zit), is de horror ook voor de vinsidious_chapter_twoolwassenen waarbij je een perfecte mix krijgt van sfeerdonkere opgebouwde spanning vergezeld met enkele viooltoetsen, klassieke geestingrediënten die weliswaar met een beladen stilte benaderd worden, een abrupte afwisseling met groteske schrikeffecten die een onwillekeurige reactie uitlokken en zelfs herkenbare knipogen naar Psycho, Poltergeist, House en Paranormal Activity. wat het bibberen en beven betreft, en daarvoor ga je toch naar zulk een film, biedt hij wel wat rechtopstaande nekhaartjes. wat mij betreft is Chapter 2 van Insidious beter dan het eerste en slaagt Wan er in om dit jaar de twee beste horrorfilms af te leveren (waarbij echter niet getipt kan worden aan The Conjuring die de horrortopper van 2013 blijft).

3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s