The Hobbit: The Desolation Of Smaug


“verwoesten wat verwoest, is opbouwend.” _ Robert Sabatier

The Hobbit - The Desolation Of SmaugMiddle-Earth, de immens fantasierijke wereld van J.R.R. Tolkien die door Peter Jackson en Nieuw-Zeeland telkens een visueel magische belevenis werd in The Lord Of The Rings trilogie. in de eerste Hobbitfilm, An Unexpected Journey, verliet Jackson meer die hemelse natuur en liet hij de personages rondhuppelen in gevoelsloze digitale achtergronden. ook voelde het verhaal veel te langdradig aan met een gedesinteresseerde, knorrige Bilbo die door dertien dwergen continue moest overtuigd worden om de journey aan te vatten. de overdreven en geforceerde dwergenlol bood daarin geen soelaas en de eerste Hhobbit_the_desolation_of_smaugobbitfilm voelde dan ook meer aan als een Sneeuwwitje met haar dwergen die hopsafalderie hopsafaldera op picknicktocht trekken. Jackson maakt komaf met deze kritiek. in een zeer korte proloog tussen Gandalf en Thorin (in de Prancing Pony trouwens) wordt ons gewezen op het doel van de reis: het heroveren van The Lonely Mountain van de ontzagwekkende draak Smaug zodat de rechtmatige koning Thorin de troon van het dwergenrijk Erebor kan bestijgen. stop proloog, start actie. alhoewel eershobbit_the_desolation_of_smaug_ver29t nog aarzelend (je vraagt je af waarom de tussenstop bij Beorn, een soort van weerwolfbeest die kan veranderen in een beer of mens, nodig was want er gebeurt hoegenaamd niks; een clash tussen een weerwolf en Orcs – je voelt dat Guillermo del Toro hier resoluut voor gekozen zou hebben – had ongetwijfeld spektakel geboden maar misschien – hier voel je dat Jackson zijn troon over Middle Earth niet wil afstaan – in The Hobbit context teveel  gruwel?). maar eens ons gezelschap bhobbit_the_desolation_of_smaug_ver28elandt in Demsterworld, een misleidend angstaanjagend bos bewoond door flink uit de poten gewassen eight legged freaks, vervolgens (in een roetsjbaan van kolkende tonnen, boogschietende elven en bijlenklievende Orcs) moeten ontsnappen uit de elvenkerkers (oude bekende Legolas is van de partij net als de vrouwelijke elf Tauriel die door Jackson in het verhaal werd geschreven), met hulp van Bard – verantwoordelijke verzetsheld van het mensenvolk – belanden in Lake Town (een knap geïllustreerdhobbit_the_desolation_of_smaug_ver31 middeleeuws aanvoelend modderig Venetië onder leiding van een onverzorgde Stephen Fry) om uiteindelijk te belanden in de goudkerkers van The Lonely Mountain, ja Desolation Of Smaug biedt een afwisselend onderhoudend actiespektakel. een interessante zijlijn (en sterk aanleunend bij Lord Of the Rings) volgt Gandalf die op zoek gaat naar The Necromancer en meer wil weten over diens poging om al het khobbit_the_desolation_of_smaug_ver27waad van Middle-Earth aan zich te binden. let wel, het is niet geheel vlekkeloos. de subplot over een ontluikende liefde tussen dwerg Kili en elf Tauriel (met een ridicule lichtgevende genezing van Kili’s wonde die enkel maar herinneringen oproept aan de gelijkaardige scène met Arwen in Lord Of The Rings) waarbij Tauriel dan ook nog eens gevoelens heeft voor elf Legolas is oninteressant overbodig, de krioelende hoeveelheid van reuzenspinnen zijn met één dolkslag te doden daar waar Frodo met één spin alle moeite had die te verslaan, de hobbit_the_desolation_of_smaug_ver26Orcsgevechten zijn te camerawervelend en in tegenstelling tot hun gestalte nogal braafjes (ook hier voel je de toets van del Toro die er af en toe eens een decapitatie tussen gooit maar bloeddorstig en ruw wordt het voor het familiepubliek nooit) en alhoewel Smaug zonder twijfel de indrukwekkendste filmdraak ooit is, komen de dwergen veel te gemakkelijk vanonder diens vuurspuwend geweld onderuit (met een wel belachelijke skateboardende Thorin). bovendien heb je bij het eindgevecht enerzijds het gevoel dat het maar blijft duren terwijl ahobbit_the_desolation_of_smaug_ver30nderzijds de slotscène een enorme kloefer van een cliffhanger is die je doet afvragen waarom ofwel niet vroeger of later stoppen. het doet je wel een jaar uitkijken naar de slotact There And Back Again. The Hobbit: The Desolation Of Smaug kent niet echt een begin (dat was An Unexpected Journey) of einde (dat zal There And Back Again zijn) maar het is alleszins een verademing ten opzicht van de eerste Hobbit (met flarden die doen terugdenken aan de glorieperiode van The Lord Of The Rings), Peter Jackson heeft zich herpakt en hopelijk luistert hij voor het derde deel nog wat meer naar del Toro zodat de eindclash klettert.

3/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s