The Wolf Of Wall Street


“er vloeit meer geld naar de aandelenmarkt dan er intelligentie voorhanden is om de bedragen te beheren.” _ J.K. Galbraith

The Wolf Of Wall Streetals je The Wolf Of Wall Street hebt gezien, kan je alleen maar besluiten dat Gorden Gekko (Michael Douglas’ karakter in Oliver Stone’s Wall Street) een klein preuts biertje is vergeleken met Jordan Belfort. beiden zijn ze gehaaide beurshandelaars die met het traden van aandelen de mensen hun portemonnee legen waarbij het cash geld in hun zakken rolt maar wat de macht van het geld doet met Belfort zorgt voor excessen in het kwadraat gaande van overvloedig drugsgebruik (vergeet cocaïne, de wereld van quaaludes zal open gaan voor u waarbij de Lemon 714 voor een tegelijk kolderieke als spannend beangstigende scène zorgt), alles loslatende seksorgieën (hoertjes van alle makelij passeren bij de vleet op bunga bunga feestjes al zijn ze owolf_of_wall_streetok welkom voor triootjes op het kantoor of als toilettussendoortje na een voormiddag telefoontraden) en verslavende gelduitgaven die alhoewel buitensporig (ofwel van omvang (26000 dollar van een etentje) of van inhoud (gooi eens een dwerg naar een reuzendartbord) alsmaar kleiner lijken te zijn dan de illegale inkomsten. de biografie van Jordan Belfort, waar hij geen spijt van heeft. een geluk misschien dat zijn echte tradingwerk op Wall Street maar 1 dag duurde (in 1987 ging bij de beurscrash zijn financiële werkgever L.F. Rothschild ten onder) zodat hij vanuit het niets samen met zakenpartner Donnie Azoff (Jonah Hill met raar brilmontuur en grote witte voortanden) pennystocks ging verkopen. rommelaandelen van mwolf_of_wall_street_ver7inder dan een dollar. een open markt als je vuilnismannen, postbodes of elektriciens zogezegd slapend rijk wil maken. ze bijten als walvissen. al snel kan hij zijn eigen firma Stratton Oakmont oprichten. de bouwvallige garage wordt een kantoor, wordt een verdieping, wordt een wolkenkrabber terwijl iedere financiële analist zijn cv aan hem kwijt wil. is het niet voor het werk dan wel voor de reputatie hoe Belfort zijn winsten viert. hier zien we zowel Martin Scorsese als Leonardo DiCaprio alle remmen los gooien in wat het geld betekende voor Belfort. niet wat het effect was op de gedupeerde spaarders, niwolf_of_wall_street_ver3et op de technische constructies van zijn illegale beurshandel en slechts een klein beetje op het FBI speurwerk (beleefde maar onderhuids venijnige en spetterende dialoog tussen DiCaprio en Kyle Chandler die elkander de loef willen afsteken). de toon is obscuur, hedonistisch, pervers alhoewel het verweven wordt als één groot uitspattingsfeest met één centraal element: Belfort en zijn egoïsme, zijn hebzucht, zijn drugsverslaving, zijn seksescapades. probleem: het wordt teveel van hetzelfde zonder dat de karakters verder ontwikkeld worden of er enige vorm van maatschappijkritiek wordt gegeven. integendeel, meermaals krijg je het gevoel dat de levensstijl en werkwijze van de beursgoerowolf_of_wall_street_ver6es verheerlijkt wordt. logisch, want de charismatische Belfort gaat prat op zijn leven (stel je dan voor dat degene die aandelen van Dexia of Arco aanprezen ook zo’n levenstijl erop na hielden). het is duidelijk de film van Belfort zonder dat Scorsese of DiCaprio commentaar geven op hem. dat is een bewuste keuze geweest maar drie uur is gewoon te lang voor deze uitzinnige biografie. de verheerlijkte levensstijl blijft, niet verrassend, materialistisch waardoor een band met de personages niet bestaat. je hebt dan wel een uitermate sublieme DiCaprio, je voelt eigenlijk niks voor zijn personage. een lege doos. hoe spetterend de verpakking ook oogde, naarmate de strik gelost wordt, valt het op dat Scorsese inhoudelijk weinig te vertellen heeft (de slow mwolf_of_wall_street_ver4otion waarin Jonah Hill op het Steve Madden schoenenidee komt toont dit nietsbetekenend aan). de enige moraalvraag die we kunnen ontdekken is: geld maakt niet gelukkig maar op een korte termijn visie heb je wel geleefd voor tien Caligula’s, wie wil je dan zijn: de brave spaarder of de extravagante Belfort? de regie van de normaal ingetogen en zijn momenten uitkiezende Scorsese is deze keer schreeuwend en bombastisch als was Belfort The Great Gatsby. het staat in schril contrast met Margin Call of Arbitrage. het is niet de beurscrash of aandelenoplichterij dat hier aan bod komt wel een exuberante en turbulente levensstijl en na drie uur van die kaarsen in het gat of de zoveelste kwijlfase na overmatig quaaludegebruik wordt de film een uitputting. wat een schril contrast met dewolf_of_wall_street_ver2 opening waarbij DiCaprio van zijn baas Matthew McConaughey in een wervelend beredeneerde monoloog tips krijgt om Wall Street te overleven. dat was nog ten tijde van L.F. Rothschild en met hun faillissement verliest de film niet alleen McConaughey. het verlaat het pad van de analysefase en gaat rechtstreeks naar de uitbuiting van het roofkapitalisme. aanvankelijk vermaken de uitwassen maar al gauw vervallen ze in overdaad. misschien moet Scorsese voor zijn volgende film een andere hoofdacteur proberen. steevast slaagt hij er in DiCaprio een sterke prestatie neer te zetten (Gangs Of New York, The Aviator, Shutter Island, The Departed en nu zonder twijfel ook The Wolf Of Wall Street) maar hij verliest steeds meer en meer het kader omtrent het hoofdpersonage uit het oog.

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s