Homefront


“als je het leventje thuis een beetje vervelend vindt en je wilt je amuseren, stop dan eens een staaf dynamiet in het fornuis.” _ Joyce Cary

Homefrontbest dat Sylvester Stallone er zich voor behoedt niet te blijven vertoeven in het filmconcept van de jaren tachtig. dat is eens goed voor een The Expendables maar bijvoorbeeld reeds bij Escape Plan voelde je aan dat het filmpubliek niet zit te wachten op een terugkeer van de actieprotagonisten waarmee ze zijn opgegroeid. als scenarist van Homefront laat hij narcotica-infiltrant Phil Broker na een verkeerd gelopen drugsinval zich terugtrekken naar het plattelandsdorpje Rayville te Louisianna. naast het opknappen van een bosvilla staat hij als weduwnaar in voor de opvoeding van zijn dochtertje homefront_ver3Maddy. hij heeft haar o.a. geleerd zich te verdedigen en wanneer een etterjong haar uitdaagt, krijgt hij daarvoor een bloedneus geslagen. de ouders, al eens verzot op crack, laten het hier niet bij en via lokale drugsproducent Gator Bodine worden de troepen van Danny T. opgetrommeld, de inhumane motorbende waar Broker was geïnfiltreerd. en die zijn uiteraard verheugd de schuilplaats van Broker gevonden te hebben. en zo krijgen de knunkels van Jason Statham het nodig klopwerk. het eershomefront_ver4te uur is nog tamelijk ingetogen waar Statham zich opwerpt als lieve, bezorgde vader die zijn liefde voor en liefde van Maddy als kapstok heeft en misschien zelfs toenadering vindt bij de leuke schoolpsychologe. de expressies van Statham zijn er niet alleen voor de slechteriken en als hij beweert graag eens een fijne of romantische komedie in te blikken, zal hij daar waarschijnlijk nog in slagen ook. maar bij Stallone wordt hij uiteraard getypecast en mag, na het bekokstoofde plan van veelacteur James FrancoHomefront2 en een als hoertje opgesmukte Winona Ryder, hij zijn vuistlagen en vuurwapenprecisie nog eens testen. doordat het scenario zo actiejaren tachtig is (eerst is er een koppige tegenstander, dan twee hardleerse bullebakken en na iedere meppartij komen er tegenstanders van ruwer kaliber bij) en je iedere zet van mijlenver ziet aankomen (en ook hoe het gaat aflopen) is deze simplistische benadering van regisseur Gary Fleder zelfs niet door Statham zelf te redden. zelfs voor rake one-liners is er geen ruimte aangezien ieder personage stereotiep is. tijd om terug naar het echte actiefront te gaan van ofwel Britse (Guy Ritchie toestanden) of Franse (Besson producties) makelij.

1,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s