Oculus


“kijk in de spiegel en je ziet de dood aan het werk.” _ Jean Cocteau

oculusspiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de verschrikkelijkste van het land. Oculus is een conventionele horrorfilm die bedenkelijk een mysterieuze spiegel moordlustige krachten toebedeeld. de ouders van Kaylie en Tim kochten hem bij hun verhuis zodat vaders’ bureau een meer antiek cachet krijgt. na enkele dagen heeft hij een duivels effect op de ouders dat uitmondt in een gezinsdrama: moeder wordt voor de ogen van Tim doodgeschoten en uit verdediging moet Tim zijn vader doodschieten. hij belandt in een psychiatrische instelling, zijn zus in pleeggezinnen. na vele jaren heeft Tim het jeugdtrauma een plaats gegeven waarbij de spiegel een verzinsel was van zijn onderbewustzijn. Kaylie echter heeft zoculus_ver4ich opgewerkt in antiekveilingen en komt alzo op het spoor van de spiegel. ze besluit hem te lenen, naar het ouderlijke huis te brengen en met haar net medisch ontslagen broer wraak te nemen op de spiegel. Oculus bevat de nodige horrorclichés al siert het dat men niet zozeer schreeuwerige schrikeffecten gebruikt maar de angst van de stilte zijn werk laat doen. er zijn de geestverschijningen met holle witte glazen ogen die eens boe doen maar regisseur Mike Flanagan tracht de horrorsfeer verdienstelijk op te bouwen via het onderbewustzijn. de krachten van de spiegel zetten zich in op het brein waarbij de persoon niet meer weet of hij aanwezig is in het heden en nu of in de gecreëerde wereld van de spiegel die enkel maar leidt tot oculus_ver2de dood (zeg maar de slaapmethode van A Nightmare On Elm Street). dat is vaak gissen voor de kijker, temeer omdat de gebeurtenissen in het heden (Karen Gillan en Brenton Thwaites vertolken de volwassen rol van Kaylie en Tim) veelvuldig invloeien in het verleden (de jonge Kaylie en Tim). eigenlijk wel een interessant concept want het bedekt het bedenkelijke idee van een moorddadige spiegel maar de afwisseling is onzorgvuldig en niet gestructureerd. als kijker weet je op den duur niet meer wat en wanneer er iets gebeurd. de psychologische horror is daarom slechts half geslaagd. acteerprestaties zijn niet opmerkelijk (Rory Cochrane heeft wat teveel citroenen gegeten en Katee Sackhoff past niet in horrorfilms, zie ook de sequels van White Noise en The Haunting In Connecticut) en de dialogen kinderlijk (oculus_ver3het is best dat we vanaf nu bij elkaar blijven, zegt Kaylie tegen Tim waarna ze weg stapt in een andere kamer en ze voor de rest van de film niet meer samen zijn…). Oculus bevat het risico om een cliché horrorfilm te worden van spookhuizen of kwade geesten in huizen (producers zijn deze van Paranormal Activity en Insidious, al bleef het low budget), komt toch met een interessant concept waarbij de bewoners door de kracht van een mysterieuze spiegel in een andere realiteit belanden die duivelse effecten heeft op hun bestaan, maar waarbij men minder tussen verleden en heden had moeten afwisselen en meer de angst van het onwetende bewustzijn had moeten benutten. Flanagan komt er met de oculus door de naald vanaf.

2,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s