Unforgiven


“wat de mensen u het minst vergeven, is het kwaad dat ze van u verteld hebben.” _ André Maurois

UnforgivenJapanse samuraifilms werden in het verleden vaak vertaald in een Westerse of beter nog westernse adaptatie (Sergio Leone’s A Fistful Of Dollars was een remake van Akira Kurosawa’s Yojimbo, John Sturges’ The Magnificent Seven kende zijn oorsprong in The Seven Samurai, eveneens van Kurosawa). de eenzame cowboy geconfronteerd met een wijzigend politiek stelsel en de ronin die op de wip zit tussen de shogun en de keizer vertonen dan ook inhoudelijk veel gelijkenissen. wel is het verrassend dat de remake deze keer vanuit Japan komt met als bronmateriaal Clint Eastwood’s oscarwinnaar Unforgiven. regisseur Lee Sang-il verplaatst de setting naar de Meiji periode waarin het Tokugawa shogunaat in elkaar gestuikt is en de Japanse kUnforgiven2eizer het roer richting verandering en vooruitgang zet.  handel vervangt de samuraiwandel, recht en justitie vervangt eer en trouw aan een meester. met de val van de Shogun, valt ook de samurai die zonder meester als ronin in hun bestaan ronddwalen. waar in het Wilde Westen de cowboys hun wapens niet meer mochten dragen, worden de ronin’s hun zwaard ontzegt. geen zwaard, geen identiteit. Jubei was de strafuitvoerder van de Shogun (onthoofder zeg maar) die in constante dronkenschap ontelbare moorden op zijn actief staan heeft. dat leven heeft hij achter zich gelaten en met zijn twee kinderen leeft hij terug getrokken op een droog stukje land. de moeder, intussen overleden, was afkomstig van de Ainustam waarvan we het lot van de Indianen mee kunnen vergelijken. straf dat Lee Sang-il stilstaat Unforgiven4bij het lot van deze Hokkaido aboriginals die decennialang vervolgd en onderworpen werden door de nieuwe Japanse regeringswind waarbij hun tradities en taal verboden werden. het is pas in 2008 dat dit onderdrukte volk in Japan erkend werd maar al die tijd persona non grata waren in eigen land. onvergeeflijk lijkt de regisseur te zeggen. op het dorre land (de wijdse desolate landschappen doorstaan de vergelijking met de Amerikaanse film en hun stilzwijgende imposante indruk staan symbool voor de antiheld die er gedecideerd in dwaalt) kan Jubei niet oogsten wat hij gezaaid heeft. op dat moment passeert zijn oude vriend Kingo. in een bordeel hebben twee arbeiders het gezicht van een hoer ernstig verminkt en zijn er na de lokale rechtspraak van sheriff Ichizo (Koichi Sato, beter gekUnforgiven5end als de Japanse Django) er mee kunnen wegkomen. het vrouwengezelschap wil wraak en geeft een beloning aan de huurling die voor hen wraak neemt. Ichizo duldt evenwel geen stad zonder recht en wet en houdt stevig de touwtjes in handen. Jubei, met de rug tegen de muur als arme ronin, oogst wat hij in zijn geschiedenis gezaaid heeft: met zijn reputatie van terreur trekt hij naar het stadje, is het niet voor de som geld, dan wel voor de eer en gerechtigheid welke zijn leer was al die voorbije jaren. het vervolg blijft zeer trouw aan het script van David Webb Peoples en vele scènes roepen herinneringen op aan de versie van Clint Eastwood (inclusief het groen achter de oren maar scherp van tong zijnde huurlinghulpje en de lafaardschrijver die de gebeurtenissen neerpent) zij het dan dat de wapens plaats ruimen voor zwaarden. het spaarzame maar treffende geweld wordt daarUnforgiven6mee bloederiger in beeld gezet. Ken Watanabe is de man van stille waters diepe gronden. zijn karakter is iets geliefder en minder doorgrondelijk dan William Munny. hij draagt het gewicht van een dodelijk verleden, heeft een vreselijke reputatie maar met zijn sobere, innemende, niet klagende houding weet je nooit zeker of deze Jubei wel nog in staat is om het zwaard op te nemen. op basis van fysiek en ervaring wel maar psychologisch lijkt zijn verleden te zwaar door te wegen op zijn schouders om nog iets te geven om het leven. wanneer hij dan toch bewust en zelfverzekerd zijn verslaving van drank en geweld opzoekt als wraakmiddel heb je eerder een gevoel van kordaat gerespecteerde geslagenheid in plaats van overwinning. het gaat hier immers niUnforgiven3et om een doordeweeks verhaaltje waarin de slechteriken in het zand bijten en de held met een paard onder zich de zon tegemoet rijdt. samen met Jubei lever je een innerlijke strijd. en alhoewel die al beslecht is, tracht je voor je naasten toch van enig nut te zijn. groter kan de eer of het verval niet zijn voor Jubei door de persoon te hernemen die hij jarenlang heeft verbannen. je mag dan een beeld gekregen hebben van de veranderende cultuur in het nieuwe Japan, onrecht is van alle tijden. het bestrijden ervan ook, al kan de afloop wel eens brutaal en bloederig zijn. Yurusarezaru Mono correleert oost met west, zwaard met pistool, oude waarden met een oprukkende moderniteit en mag zich naast Unforgiven plaatsen.

(http://www.japan-square.be/filmfestival/)

3,5/5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s