The Drop


“Brooklyn is de buurt waar iedereen te ongelukkig was om zelfmoord te plegen.” Woody Allen

dropin februari 2012 greep Michaël R. Roskam met Rundskop naast het oscarbeeldje voor beste buitenlandse film, hij kreeg wel een scenario van Dennis Lehane (bestsellerauteur waarvan Mystic River, Gone Baby Gone en Shutter Island werden verfilmd) in zijn handen gedropt. dat hij derde keuze was, willen we niet geweten hebben: David Cronenberg wou aanvankelijk met Viggo Mortensen na A History Of Violence en Eastern Promises een nieuw gangsterdrama draaien maar trok zich terug terwijl nadien de voorkeur van de Fox Searchlight geldschieters Neil Burger (Limitless en Divergent) ook verstek gaf. hoewel Roskam ervaarde dat film een groot (gdrop_ver4ok)spel is in Hollywood en je een pion bent in de ogen van de studiobonzen wou hij voor de derde keer goede keer wel zijn eigen stempel drukken en inderdaad, meer dan een maffiathriller is The Drop een intrigerende karakterstudie geworden die zoetjesaan opgebouwd wordt. met rasnamen als Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts (allen acteurs die Roskam zelf wou) zit hij qua karakterkwaliteit alvast goed en met de prijs voor beste scenario in San Sebastian kun je er van op aan dat op scriptvlak Lehane zijn beste beentje heeft voorgezet. het is barkoud in de ijzige straten van Brooklyn die de eenzaamheid van zijn inwoners alleen maar in de verf zet. Bob Saginowski is een barman in de kroeg die af en toe dienst doet voor the drop wat inhoudt dadrop_ver6t lokale maffiosi ’s nachts hun poen komen wegbergen in een safe. cash geld dat aan de handen blijft hangen van de Tsjetsjeense maffialeider Chovka die talrijke dergelijke bars onder controle heeft. de bar van Bob was voorheen eigendom van zijn neef Marv die echter de wet van de sterkste moest ondergaan en blijvend getergd wordt met de nederige kwelling die het in zijn eerbaar gangsterhart heeft gekerfd. het barduo wordt slachtoffer van een hold up waarna Chovka zijn geld opeist. daarnaast redt Bob een gedropte puppy uit de vuilnisbak van Nadia (aanvankelijke titel van de film was Animal Rescue). niet veel later staat psychopaat Eric aan zijn deur met de melddrop_ver2ing dat hij zowel zijn hond als zijn liefje terug wil. en als dat nog niet genoeg is, zoekt een rechercheur (John Ortiz) hem op inzake een oude onopgeloste zaak. drie verhaallijnen dus die zoals gezegd zoetjesaan opgebouwd worden naar een climax. Hardy is ideaal voor de rol; zoals Roskam zegt, kan hij zowel stoer als aaibaar uit de hoek komen, niet alleen fysiek (zoals een Denzel Washington dat ook doet in de gelijktijdige release van The Equalizer) maar ook vocaal. door te spelen met zijn timbre lijkt hij op het eerste gezicht een simpele gast, makkelijk om te praten al voel je tegelijkertijd een drop_ver5schaduw van wat hij niet prijs geeft. iets waarvoor zijn neef Marv nog zal waarschuwen. James Gandolfini, man man man, wat gaan we die missen. alleen al met de combinatie van het mijmerende gezucht, de mondval en de blik in de ogen geeft hij de emotie weer van zijn karakter. emoties die ver uiteenlopen. zie maar de rol waarmee hij voor het grote publiek bekend werd, The Sopranos, tegenover zijn voorlaatste rol in Enough Said. klasse trouwens dat hij hier zowaar een anti-Tony Soprano speelt of een hulpje dat door Tony Soprano niet meer dan een dollar is in de miljoenenbusiness. net zoals A Most Wanted Man als laatste film een eerbetoon is van en voor Philip Seymour Hofmann, is The Drop dat van en voor Gandolfini. Rapace bouwt net zoals Schoenaerts met een Europese nationalitedrop_ver3it een Hollywoodcarrière op al krijgt ze niet veel armslag in The Drop. Schoenaerts als psycho is in orde al stoort het enigszins dat hij net zoals Hardy een acteur is die zowel stoer als aaibaar kan zijn. en verder, chapeau voor Roskam die het aandurft met zijn eerste Amerikaanse film gewoon zijn eigen pad te bewandelen en dan ook past voor klinkende maffia-actie met talrijke rondvliegende kogels. The Drop is sereen, integer waarbij op rake momenten enkele gewelddadige momenten passeren: zorgvuldig en trefzeker. knap ook hoe de kroeg is aangekleed, ze gaf me wat een zwevend gevoel in het hoofd en ik zou er meteen mijn stamcafé van maken. Michaël R. Roskam mag nog dergelijke films droppen.

3,5/5

Dit bericht werd geplaatst in Film, Trailer en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s