Locke


“auto: blikken overjas.” _ Rochus Spiecker

locke_ver2vier jaar geleden wist Buried mij aangenaam te verrassen. met één man en één grafkist als locatie werd een benijdenswaardige thriller gemaakt. regisseur Steven Knight (scenarist van Dirty Pretty Things en Eastern Promises, regisseur van de Jason Statham film van vorig jaar Hummingbird en zelfs in 1998 bedenker van Who Wants To Be A Millionaire?) leent het principe waarbij de ene man plaats neemt in zijn E70 BMW X5 (in Hummingbird experimenteerde Knight reeds met autocamerahoeken). Ivan Locke komt van zijn werk (hij is een betonconstructiemanager in Birmingham) en staat voor een rood licht waarbij het veranderen van richtingaanwijzer gelijk staat voor een grote levensverandering. een kleine handeling, een grote beslissing. een autorit die hem van Birmingham naar Londen moet brengen. tijdens zijn asfalttocht (om in betontermen te blijven) staat zijn telefoon niet stil (de GSM uit Buried is vlocke_ver5ervangen door een boordcomputer): zijn met verstomming geslagen woedende baas (Locke moest leiding geven betreffende de start van een historisch Europees bouwproject), zijn weifelende assistent (aan wie hij uit te voeren stappen delegeert), zijn twee zonen (die op hem wachten om een belangrijke voetbalmatch te bekijken), zijn vrouw (aan wie hij iets op te biechten heeft) en een mysterieuze emotievolle paniekerige dame. bijzonder knap is dat we door deze telefoontjes Locke als mens beter leren kennen ook al komt hij dus zijn BMW niet uit en zien we enkel hem, met af en toe een zoekdoek of hoestfles in de hand (reden was dat Tom Hardy zelf in de filmperiode ziek was, vandaar het nasale in zijn Welsch accent), en horen we de anderen enkel over de telefoon. maar ook een stem kan de gewenste emotie afspelen. een emotie en stem die bij Locke zelfzeker en kalm is al zet hij met zijn keuze zowat alles in zijn leven op het spel. Knight en Hardy (acteercarrière komt op kruissnelheid) leveren dit rijdend theaterstuk af ilocke_ver3n real time waarbij een okergele glans de nachtelijke autorit visueel bijstaat (naast de wazige lichtbollen van rijdende koplampen en voorbijflitsende verlichtingspalen terwijl ook de witte opgaande rijstroken spelen met de autovensters). versterkend draagt het de visuele toets bij aan het sterke scenario (alleen de imaginaire gesprekken tegen zijn overleden vader is een balansstorende factor). Locke is klein in aanpak (één acteur, één locatie, één gespreksmiddel), het levert wel een doordachte soloroadmovie op waarbij Tom Hardy een zakelijke zelfzekerheid aan de dag legt bij een niet vanzelfsprekend gemaakte keuze.

3,5/5

Dit bericht werd geplaatst in Film, Trailer en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s