Pride


Pridein 1984, met de verlieslatende achtergrond van de steenkoolmijnen, besloot de Britse premier Margaret Thatcher deze te sluiten. dat was zonder de vakbonden van de mijnwerkers gerekend die een grootse staking hielden. hard tegen hard waarbij noch regering noch mijnwerkers hun streefdoel wilden opgeven. maanden staken kost echter veel geld. iedere inbreng zou welkom zijn denk je dan maar (bijna) geen enkele mijnwerkersgroep wilden de donaties aanvaarden van de LGSM: Lesbians and Gays Support the Miners. in de Britse jaren tachtig waren het ook voor die doelgroep woelige tijden en alhoewel ze sympathiseerden met de troebele situatie van de mijnwerkers was dat aanvankelijk niet wederzijds. het was zelfs per toeval dat een groepje in Pride3Wales hun steun aanvaardde. uiteraard ontstaat er vooreerst een cultuurclash tussen de mannelijke machomijnwerkers en de door hen gehete puffs maar enkele inwoners (o.a. met een dildo spelende Imelda Staunton, een vastberaden Paddy Considine en de typisch met zijn hoofd kort schuddende Bill Nighy) zijn breeddenkender dan de conservatieve regering en verwelkomen de homo’s en lesbiennes in hun gele busje van harte. wanneer ze elkaar beter leren kennen (dankzij bvb lokale parochiefuiven waarbij je het betere homorepertoire ziet en hoort passeren met zelfs de waargebeurde passage van Bronsky Beat in het dorp) ontstaat er een ooit onverwachte maar ondertussen hechte cohesie tussen de twee gemeenschappen die in de film een perfecte balans oplevert tussen komedie en drama. aan de gayzijde zien we o.a. een opkomend tPride2alent Ben Schnetzer, de volop genietende Dominic West en de in Gent aanwezige Andrew Scott het roze weer maken. niet zozeer de acteurs staan centraal in de film maar wel de voltallige cast en zijn het de spontane en evenzeer realistische situaties die de film herkenbaar en aaibaar maken zonder dat regisseur Matthew Warchus de maatschappelijke boodschap vergeet. verdraagzaamheid, solidariteit, generositeit, ben je nu een linkse dan wel rechtse rakker, de boodschap komt hartverwarmend geloofwaardig over waarmee je dan eens goed kunt lachen en op andere momenten je niet probeert een traan weg te pinken. Pride is een fiere film.

3,5/5

Dit bericht werd geplaatst in Film, Filmfestival Gent en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s