Whiplash


WhiplashHank Levy creëerde het en o.a. Don Ellis voerde het uit als openingsnummer op de record Soaring: Whiplash. na de film zullen de deunen van deze jazzsong geen onbekende meer zijn al zullen de performances van J.K. Simmons en Miles Tenner nog langer bijblijven. Andrew is zot van muziek en dan vooral van de klassiekers met drumsolo’s. in zijn eigen geïmproviseerde studio oefent hij zelf en op school is hij de reservedrummer. zij krijgen het bezoek van ene Fletcher. geliefd en gevreesd. geliefd omdat iedere muzikant in zijn gereputeerde band wilt spelen – Fletcher lijft enkel de beste in – en gevreesd omwille van zijn harde, bijna dictatoriale aanpak al wil hij zijn studenten tot het uiterste drijven om zichzelf te overstijgen. Andrew krijgt een kans om zijn potentieel te Whiplash3tonen maar ondervindt al snel de reputatie van Fletcher. R. Lee Ermey uit Full Metal Jacket krijgt zomaar eventjes rake concurrentie want de sarcastische opmerkingen van J.K. Simmons vliegen je om de oren en zijn al meteen klaar om dezelfde citateneer te krijgen. met een autoritaire naturel (ook fysiek trouwens) weet hij met één zin zijn studenten onder hun cimbalen of trompetten te duwen. Andrew onthoudt evenwel het verhaal dat een jonge stuntelende Charlie Parker een cimbaal naar zijn hoofd geslingerd kreeg door Jo Jones en de dagen daarop gewoon harder en harder begon te oefenen om beter te worden. chapeau voor Tenner die weliswaar drumt sinds zijn vijftiende maar welke solo’s hij hier uit zijn stokken tovert, mogen er tot letterlijk bloedenstoe, gezien en gehoord worden. het bloed, het zweet, de inspanningen, de moeheid, de doorzetting, knap hoe hij zijn personage wil laten herinnWhiplash2eren door het grote publiek in plaats van enkel gekend te zijn bij zijn familie. echter, waar ligt de grens en wordt deze bepaald door Andrew of is het Fletcher die de bakens uitzet. absoluut verrassend dat Damien Chazelle zijn film opnam en monteerde tien weken voor hij het binnen bracht bij het Sundance Film Festival (en daar de jury en de publieksprijs won) want de beelden die geschoten worden van de muziekouvertures zijn wervelend passioneel. iedere drumslag of trompetdeun is een ode aan de jazz en je kunt onmogelijk stil zitten tijdens de film en blijf je tevens benieuwd hoe de relatie evolueert tussen Andrew en Fletcher.

3,5/5

Dit bericht werd geplaatst in Film, Filmfestival Gent en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Whiplash

  1. Nostra zegt:

    Zeer sterke film en JK Simmons geeft een rol weg die je niet vergeet. Moest zelf inderdaad ook denken aan Full Metal Jacket.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s