The Captive


The Captiveop Film Fest toont Atom Egoyan dat hij uit zijn filmdal aan het klauteren is (ook The Devil’s Knot wordt vertoond). in de jaren negentig bejubeld met Exotica, Felicia’s Journey en vooral The Sweet Hereafter bakte hij er maar weinig meer van. Where The Truth Lies had nog zijn geforceerde momenten maar Chloe was niks meer dan een bedrogen natte droom. in The Captive keert hij visueel terug naar de besneeuwde Canadese landschappen van The Sweet Hereafter waar de krakende voetstappen de kilte in je hart aanwakkert. de Niagara watervallen liggen er half bevriest bij en wat kun je als jong meisje in deze omgeving van sport doen? ijsschaatsen. op de terugweg van een training trakteert Matt (een verrassend degelijke Ryan Reynolds) zijn negenjarig dochtertje Cassandra op een taart. wThe Captive2anneer hij terug keert van de winkel is zijn dochter spoorloos verdwenen. volledig de kluts kwijt, wordt hij stevig ondervraagd door rechercheur Jeffrey (Scott Speedman) en pedofilieonderzoekster Nicole (Rosario Dawson ziet er goed uit in galajurk) alsware dat hij zijn dochter verkocht zou hebben om zijn schulden te dekken terwijl zijn vrouw Tina (Mireille Enos) hem niet kan vergeven dat hij Cassandra alleen liet in de auto en hem verlaat. Matt geeft nooit de zoektocht naar zijn dochter op terwijl ook de politie de zaak nooit klasseert. wanneer de eenheid zes jaar later een beeld van het meisje opvangt op een pedofiliewebsite, komt de zaak in een stroomversnelling. voor de kijker is het van bij aanvang al duidelijk wie de ontvoerder is (en zo verschilt hij meteen met bvb het gelijkthematische Prisoners) maar doordat Egoyan, zoals hij wel vaker doet, geen lineaire structuur aanhoudt en heen en weer in de tijd puzzelstukjes bij elkaar legt, blijft het interessant te ontdekken hoe MatThe Captive3t en Tina evolueren alsook hoe Jeffrey en Nicole hun onderzoek uitvoeren en intussen naar elkaar toegroeien al komen ze ook in het oog van het pedofilienetwerk te staan. zo is The Captive naast een kindontvoeringsdrama tevens een besneeuwde thriller inclusief glijdende auto-achtervolging. wat de film van Atom Egoyan sterk maakt is dat je de afloop van gebeurtenissen kent maar dat hij de weg er naartoe in een waas van kille sneeuwwitte mysterie onthult en langzaam het kat en muisspel tussen de ontvoerder, de vader en de politie tot een climax brengt. gezien het decor kun je in plaats van een noir thriller The Captive aanzien als een blanc thriller.

3,5/5

Dit bericht werd geplaatst in Film, Filmfestival Gent en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s