Wild Card


“als iemand zegt dat hij al zijn kaarten op tafel heeft gelegd, tel ze dan even na.” _ Graham Greene

wild_card_ver4de noirthriller Heat uit 1985 van William Goldman (de moeite om die eens te googelen; de 83-jarige man heeft een serieus palmares van romans en filmscenario’s, zo zijn bijvoorbeeld Marathon Man, The Princess Bride, The Stepford Wives en de met een scriptoscar bekroonde Butch Cassidy And The Sundance Kid en All The President’s Men van zijn pen, zijn laatste reguliere script dateert ondertussen wel al van 1999 met The General’s Daughter) werd reeds een jaar later verfilmd met Burt Reynolds in de hoofdrol. de film flopte en alhoewel Jason Statham tien keer meer charisma heeft dan Reynolds zal het hertitelde Wild Card ook geen hoogvlieger worden, al ligt dat meer aan de regisswild_card_ver3eur Simon West (die trouwens The General’s Daughter inblikte) die bij het grote publiek nooit zijn debuut Con Air (1997) kon evenaren. Statham is Nick Wild en verhuurt zijn legerervaring als bodyguard of om op vraag anderen in elkaar te slagen. daarnaast speelt hij veel te graag blackjack (heb je de titel, Wild die graag Card speelt) in de gokmetropool Las Vegas. hij droomt van een boot op Corsica (in het boek sprak Goldman van Venetië) maar buiten het verzamelen van 500000 dollar daarvoor zijn het vooral de chips in de pinkende en felkleurige casino’s die hem in zijn verslaving tegen houden. hetwild_card hart heeft hij wel op de goede plaats en wanneer een luxehoertje (Dominik García-Lorido verdwijnt te snel uit beeld) geheel in elkaar geslagen zijn hulp inroept, neemt hij het voor haar op ook al is het de zoon van een maffialeider (Milo Ventimiglia is een karikatuur) die hij tot zijn vijand moet noemen. eigenlijk is Wild Card een doorsnee middelmatige Jason Statham film te noemen. fans van de 47-jarige Brit (en met films als Snatch, Lock, Stock And Two Smoking Barrels, Transporter, Death Race, Crank zijn dat er vrij veel) zullen het beperkte aantal knokpartijen (die in het casino is wel ferm) weten te appreciëren en zewild_card_ver5lf geeft Statham zijn Nick personage een menselijke invulling (drinkt zich al eens lazarus en gokt graag een potje) maar Simon West heeft geen vat op de personages (hij had meer moeten doen met Hope Davis en Stanley Tucci), knoeit met het verloop van de film (van waar komt die kerstmuts plots op Statham’s hoofd (akkoord met drie kerstmisliederen (ter info: Blue Christmas van Dean Martin, Please Come Home For Christmas van Charles Brown en White Christmas van The Drifters) weten we dat het december is maar om hem zo belachelijk te maken); daarnaast is het rijke nerwild_card_ver2dzoontje dat Nick escorteert volstrekt overbodig) en geeft hij Wild Card een belabberde indruk. slow motion beelden zijn verkeerd getimed, insteken naar one-liners laat men links leggen (je mag Statham van zijn stereotiep personage doen afwijken maar laat hem die droge quotes behouden) en er is gewoon te weinig actie. zoals Wild een crisis kent met zijn identiteit, zo kent West een crisis in zijn filmmaken en dat duurt al een tijdje (en waarom neemt hij Statham daarin mee, zie The Mechanic en The Expendables 2). Wild Card kent een belabberd scenario (sorry Goldman, misschien is het bij de volgende remake derde keer goede keer) en een weinig gebalanceerde regie, gelukkig is er Statham als joker.

2/5

Dit bericht werd geplaatst in Film, Trailer en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s