The Riot Club


“de enige minderheidsgroep die geen reden tot klagen heeft, is de elite.” _ Dirk Post

riot_clubstellen we u even voor: de Britse premier David Cameron, de Britse minister van financiën George Osborne en de Londense burgemeester Boris Johnson, heden hoogstaand aan het politieke roer, in hun studententijd lid van The Bullingdon Club, een elitair exclusieve studentenclub met banden aan de universiteit van Oxford die zich enerzijds als rijkste uitverkorenen voorbestemd achten om een politieke leider te worden en daarom anderzijds voor dat ze terecht komen in het publieke leven van kiezers eens goed het beest uithangen. The Bullingdon Club staat bekend om zijn grootse eet- en drankbanketten die steevast uitmonden in het vandaliseren van het restaurant prompt gevolgd door een rijkelijke vergoeding voor de eigenaars. het trok de aandacht van toneelschrijfster Laura Wade (zelf van de Bristol universiteit wat je kunt merken aan een inside joke in de film) die met haar stuk Posh in het Royal Court Theatre veel lof oogstte. ze vormde het stuk om tot een script en de Deense regisseuse Lone Scherfig (Willbur Wants To Kill Himself, One Day en het oscar genomineerde An Education) personaliseert de Britse elitaire klasse. Alistair (Sam Claflin) en Miles (Max Irons, zoon van Jeremy) komen toe op Oxford University. Alistair is de irritant sociaal klungelende snob die onder de sloef ligt van zijn vader en gebukt gaat onder het voorafgegane succes van zijn broer op de universiteit, Miles is de spontaniteit zelve die meteen al een klikkende band heeft met de mooie, alhoewel in Oxfordtermen gewone, Lauren. beiden worden gespot door The Riot Club, een zeer oude aristocratische studentenclub (het ontstaan van de club wordt op een komieke amusante manier gebracht) van tien leden, gekenmerkt door lange achternamen en hun decadente uitspattingen (papa heeft toch geld). het is een geheime elitaire club op uitnodiging en Alistair en Miles worden toegang verleend. de ene omdat zijn broer het vroegere voorzitterschap met glans doorstond en uit een bevoorrechte familie komt, de andere omdat een homosnob een oogje op hem heeft. gezien zijn nuchtere ingesteldheid zou je hriot_club_ver2et raar kunnen noemen dat Miles tot de Riot Club wil horen al is het een teken dat de lokroep van macht en privileges luider klinkt dan je zelf zou willen. te laat komt hij tot dat besef wanneer The Riot Club zich opmaakt voor het jaarlijkse buffet in een familierestaurantje ergens ver weg. dat ze in de geburen van Londen nergens meer welkom zijn, zegt al genoeg en hun gedrag die avond loopt compleet uit de hand. The Riot Club start interessant alhoewel weinig verrassend: rijkluisstudenten die omhooggevallen bluffen met hun kennis, kin vooruitstekend pochen met hun materialistische buiten en zich met hun adellijke gelden ver verwijderd houden van die andere arme gewonerds die op Oxford zitten om te studeren. studentendopen maar dan op aristocratische wijze. iets wat Lauren afwijst en ook Miles probeert wijs te maken: dat zijn geen vrienden. en alhoewel je meent dat Miles hier akkoord mee is, is die drang om te weten wat de club is en welk prestige het met zich meedraagt, groter dan zijn gezond verstand. het tweede gedeelte van de film is het lang uitgesponnen banket van het rijkeluigespuis dat wat teveel naar A Clockwork Orange gekeken heeft. hun gedrag is op zijn zachtst decadent te noemen en wordt hoe langer hoe meer ongemakkelijker om naar te kijken. zeker wanneer deze dronken elite zich begint uit te laten over het arme gepeupel en zichzelf zo opfokken dat het mis loopt. de club vertoont barsten – waar is die samenhorigheid – maar ook dan – waarschijnlijk vanuit een Labour aanhang – toont Scherfig dat corruptie en de betekenis van geld de club en de Britse elite weet overeind te houden. The Riot Club had deze aanklacht kunnen zijn maar komt nooit boven de oppervlakte. de tien clubleden blijven onderbelicht (wedden dat je van meer dan de helft hun nariot_club_ver3am niet meer herinnert en zeker het slingergedrag van Miles tussen zijn liefde voor Lauren, zijn mysterieuze interesse voor de club en de gespannenheid tussen hem en antipool Alistair had beter uit de verf moeten komen) en de Britse klassenmaatschappij wordt te karikaturaal als zwart-wit voorgesteld. je beseft wel de boodschap die Scherfig wil brengen maar ze focust zich teveel op dat jaarlijkse hoogtepunt van een buffet. ultradecadent, verwerpelijk als ware de rijken varkens op een door hun afkomst uitgerolde rode loper maar het ongemakkelijke gevoel dat het opwerpt, voelt niet aan als een aanklacht wel als een mislukt uitgebalanceerd dramaportret. geen Riot Club voor mij, want wat is het fijn om gewoon te zijn.

1,5/5

Dit bericht werd geplaatst in Film, Trailer en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s