Foxcatcher


“Olympische Spelen: de enige keren dat Amerika afgevaardigd is zonder dat de deelnemers wapens dragen.” _ George Raveling

foxcatcher_ver4zo één keer om de vier jaar gapen we naar sporten waarvan we de spelregels niet kennen en zien we daarin onbekende atleten grootse prestaties leveren. daarna verdwijnt de sportieve interesse weer in de koelkast. vele landgenoten kennen nog de olympisch gouden medailles van Frederik De Burghgraeve en Ulla Werbrouck in 1996 maar dat hij ook nog wereldkampioen en Europees kampioen was en dat zij wereldkampioen en 7-voudig Europees kampioen was, zullen enkel insiders weten. de Olympische Spelen zijn het sportsummum maar als je je in een kleine sport bevindt, is de roem maar van korte duur. zie maar Mark Schultz waar we in Foxcatcher inpikken drie jaar na zijn gouden medaille van 1984 in Los Angeles. de stille scène waar hij aan een kale tafel zijn noedels op eet zegt gfoxcatcher_ver8enoeg: rijk is hij van zijn titel niet geworden, integendeel, hij woont in een armtierig appartementje; erkenning is ver te zoeken, meer dan een peptalkspeech voor bijna in slaap vallende kleuters zit er publicitair niet in; interesse in zijn worstelsport is kleinschalig, zie maar de verouderde, grijze gymzaal waar hij met zijn broer Dave, eveneens gouden medaillewinnaar, traint. Mark heeft duidelijk psychologische problemen, al wordt daar niet verder op ingegaan, al ligt de bal misschien wel in zijn trainingskamp: het enige wat Mark doet, is vezelrijk eten, slapen en veel trainen, en alles in volledige eenzaamheid. het leven van een topsporter: zowel lichamelijke als mentale pijniging. alles krijgt een foxcatcher_ver6nieuwe wending wanneer hij een telefoontje krijgt van John du Pont, een multimiljardair die als patriot rijk geworden is in de wapenbusiness en naast ornithologie, filatelie, filantropie en andere moeilijk te bewoorden zaken ook een voorliefde heeft voor worstelen. een sport die door zijn dominante moeder als verwerpelijk wordt beschouwd en die hij nooit mocht uitvoeren. hetgeen hij nu, en zeker ten opzichte van zijn moeder, wil compenseren door coach te zijn van worstelwinnaars. naast zakelijk leider (die evenwel haast nooit verder komt dan de grenzen van het uitgestrekte du Pont landgoed en daarom wat vervreemd is van de samenleving) wil hij ook een sportieve leider zijn. gezien de twee gelijke foxcatcher_ver10kenmerken vertonen (gedomineerd worden en van onder dat juk willen komen (Mark voelt zich getemperd als enkel de kleine broer van Dave terwijl John moederissues heeft) en leven in een gesloten isolement (de grenzen van de gym of het landgoed)) treken ze zich aan elkaar op totdat hun onderlinge verhoudingen net een ondermijning van de andere wordt. Foxcatcher is een ware acteerfilm met drie speerpunten. Channing Tatum heeft niet alleen de fysiek van een worstelaar, zijn mimiek herbergt een gepijnigde eenzaamheid (de spiegelscènes waar hij op zijn gezicht klopt, zijn treffend), zijn gebogen rug toont de onderdrukking en voorts meet hij zich een karakteristiek (en gelijkend) loopje aan met de benen wat naar buiten. de oscargenomineerde foxcatcher_ver11Steve Carell is onherkenbaar achter prothesen waarbij hij ook zijn komische rollen achter zich laat. hij is een rijke excentriekeling waarvan je niet weet wat er in zijn gedachten omgaat. een figuur die niet te vatten is en hem daarom interessant maar ook onbetrouwbaar maakt. hij is zowel een gedomineerde als een domineerder. de manier waarop Carell met zijn handen op de rug zijn kin neerdunkend op een ietwat scheve manier in de lucht steekt, is tekenend voor de ongrijpbaarheid van zijn karakter als mens. Mark Ruffalo lijkt zeer sterk op de echte Dave Schultz en is de meest normale (ook familiale) van de drie. het enige wat nooit tot verklaring komt: Mark voelt zich achteruit gedrukt door Dave terwijl er nergens tekenen zijn dat foxcatcher_ver7Dave zijn broer minacht, integendeel, het is net iemand die alles voor zijn broer zou doen. de regie (Bennett Miller (Moneyball, Capote) won de prijs voor beste regisseur in Cannes) is sober en vele scènes stralen een kilte uit die de eenzaamheid van de zakelijke leider en een sportieve topper kracht bijzet. en toch. toch heb je het gevoel dat niet alles uit het drama gehaald wordt. vooral omdat er pertinente vragen onbeantwoord blijven: de relatie tussen Mark en Dave is al aangehaald evenals hetgeen wat er allemaal omgaat in Mark’s hoofd. sportief aan de wereldtop eist zijn tol al blijft die tol iets te vaag. de figuur van du Pont is al voer voor een film op zich en vaak zijn reacties van deze steenrijke excentriekeling verbazend. in de ene scène is hij nog zus (bvb uitbundig champagne drinkend met zijn worsteltoppers na een WK-ofoxcatcherverwinning), in de andere scène zo (bvb daags nadien schiet hij met soldaten naar een schijf waarbij zijn ogen eveneens kogels afvuren naar de worstelaars die hem trainend passeren). dergelijke gemoedswisselingen passeren meermaals de revue zonder daar een verklaring aan te geven. waarom ook de bewondering voor Mark keert in een afgunst, blijft een vraagteken. misschien is het wel normaal dat je van gesloten, geïsoleerde types als Mark en du Pont niet de volle waarheid te weten komt maar de open vragen zorgen ervoor dat je het gevoel hebt dat er iets ontbreekt in Foxcatcher. drie speerpunten betekenen drie sterke acteerprestaties, als kijker blijf je toch worstelen met hun karakters.

3/5

Dit bericht werd geplaatst in Film, Trailer en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s