Sense8


senseeighthet is vooral door de naam van The Wachowski’s dat ik deze serie een kans gaf. doorheen twaalf afleveringen worden acht jongeren gevolgd die op een sensitieve manier met elkaar verbonden zijn en door zich in elkaars leefwerelden te penetreren een fikse ondersteuning bieden in hachelijke situaties: een Ijslandse DJ die in Londen bij verkeerde drugproducers zit, een Hollywoodiaans Mexicaanse filmacteur die zijn homoseksualiteit wil verbergen in functie van zijn carrière, een agent die de voetsporen van zijn vader in het gangsterige Chicago volgt, een buschauffeur in het corrupte Nairobi met een zieke moeder, een Indiase wetenschapster die op het punt staat te trouwen, een transseksuele hack(st)er en activiste, een Koreaanse zakenvrouw die haar krijgskunsten daarvoor heeft opgeborgen en een Berlijnse bankovervaller met een slechte jeugd. dit achttal wordt op de hielen gezeten door ene Mr. Whispers en zijn gevolg die het geheim van hun connectiviteit kent en dit voor de wereld wil verbergen.

sense8

het verhaal trekt zich traag op gang om de kijker te duiden wat de sensitiviteit betekent tussen de acht personages. tegelijkertijd wordt hiermee ruim de tijd genomen om ieders leefwereld te schetsen, zowel de positieve als de negatieve kanten. zowel hoop en verlies. zowel vreugde en verdriet. de invloed van the Wachowski’s is hierin niet weg te denken; voorheen waren zij Larry en Andy Wachowski (debuutfilm Bound blijft hun beste werk), nu gaan ze door het leven als Lana en Lilly Wachowski en het lijkt alsof ze hun emoties omtrent deze transformatie willen visualiseren. in hun regie – ook Tom Tykwer waarmee ze Cloud Atlas maakten staat twee keer achter de camera – hanteren ze vaak de slow motion waardoor het tempo in de serie nog trager wordt.

senseeight2

aanvankelijk intrigeert het wel maar na enkele episodes heb je het gevoel dat er iets mag gebeuren dat inslaat als een bom. het is echter pas in de laatste aflevering dat de spanning hoger oploopt. de andere afleveringen zijn karakterontdekkingen en krijgen we inkijk in de persoonlijke problemen van onze karakters maar als er niet die cliffhanger was op het einde van elke aflevering – die ingaat op de sensitiviteit van hun connectie – had ik halfweg waarschijnlijk al afgehaakt. want na een half dozijn afleveringen ken je de personages wel al en wil je richting confrontatie gaan van het achttal met Mr. Whispers. dit wordt echter te weinig benut.

een tweede seizoen zal er alvast komen, voor de liefhebbers was er reeds een twee uur durende kerstspecial, maar steeds een uur lang wachtende trip op een volgende cliffhanger hoeft niet meer voor mij. Sense8 had daarvoor een stuk pittiger moeten zijn.

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s