Live By Night


“de geheimen van de nacht vertellen we niet aan de dag.” _ Evariste-Désiré De Parny

ok, als acteur vinden sommigen dat je zijn gezicht kunt uitwringen als een zeemvel maar als regisseur heb ik een stijgende bewondering voor Ben Affleck met Argo (oscarwinnaar), The Town en Gone Baby Gone. deze laatste was zijn geslaagd debuut als regisseur en hij baseerde zich daarbij op het intrigerende boek van Dennis Lehane waarvan niet veel later live_by_nightook Mystic River en Shutter Island werden verfilmd. neem er ook nog The Drop bij en je weet dat zijn boeken garant staan voor een ijzersterk verhaal. dat Affleck voor zijn nieuwste project terug grijpt naar Lehane’s (misdaad)werk klonk dan ook al aardig.

 

een eerste fout dat hij maakt, is zelf het boek omvormen tot een filmscenario. Live By Night behoort tot de Coughlin trilogie: The Given Day, Live By Night, World Gone By. waarom niet starten met het begin, het eerste deel? hierdoor moet hij veel te snel afscheid nemen van Brendan Gleeson die als vader van Joe Coughlin de proloog begeesterd. een sterk karakter met een innerlijke vader-zoon haat-liefde verhouding waarvan we te snel afscheid moeten nemen. tevens leren we Joe Coughlin niet echt kennen. hij is een oorlogsveteraan, heeft Ierse roots, is de zoon van een politiecommandant, waarom zoekt Joe zijn heil in de misdaad? en hij wil als een Bruce Willis in Last Man Standing geen kant kiezen maar hoe kan een klein bankovervallertje zijn wil opleggen? daarna moet hij een gangsterdrama over pakweg twintig jaar tot zo’n twee uur inperken en dat gaat zijn pet te boven (de opbouw van zijn imperium, de relatie met gangsterverraadster Sienna Miller bvb?), temeer omdat hij de focus geheel op zichzelf legt.

live-by-night2

en dat is een tweede fout: als gangsteracteur mist hij de klasse en wordt hij helaas overklast door bvb zijn sidekick Chris Messina. het is duidelijk dat hij een kruising wil zijn van de kordate James Cagney uit The Public Enemy en de dubieus loyale Gabriel Byrne uit Miller’s Crossing, maar daarvoor legt Affleck de focus teveel op zijn narcistische zelve en wanneer hij bijvoorbeeld uitschreeuwt wie de baas is, hecht je geen sikkepit geloof aan de krachtdadigheid dat het zou moeten hebben. een Ier in Boston in het interbellum, als die met zijn vuist op tafel klopte, bonkte je hart mee. als Affleck dat doet, wil je kijken of hij zijn vinger niet heeft gebroken. he’s not a gangster! en wat te zeggen over zijn kostuums en hoeden. de hoed van Gabriel Byrne bvb was haast een personage op zich in Miller’s Crossing, zo intrigerend. maar hier lijken de hoeden uit de roze balletten te komen en zijn de kostuums ontwikkeld door iemand die large verward heeft met een extra extra large en enkel maar het crèmekleurenpalet beheerst.

live-by-night

zo komen we tot de derde fout: als regisseur merkte hij de zwakke punten van zijn film niet op. de setting, de klederdracht, het tevoorschijn halen van de tommygun, het door de straten racen met een jaren dertig jaguar, het gebeurt allemaal met een pure elegantie in The Untouchables en Road To Perdition (Once Upon A Time In America moet ik driewerf helaas nog altijd zien) maar met de verplaatsing naar Cuba is de schoorsteenrokerige maffiasfeer niet ten volle aanwezig. de shoot-out aan het eind is best wel gaaf maar tegen dan is het te laat om nog klaarwakker te worden uit het leven van de nacht.

2-sterren

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s