La La Land


“muziek vult datgene aan wat het woord laat liggen.” _ Lodewijk De Boer

lalalandhij mag zich ondertussen scharen naast klassiekers als Gone With The Wind, All About Eve en Titanic want met 14 streepjes achter de naam evenaart La La Land hen in de oscarnominaties (waarvan er maximum 13 gewonnen kunnen worden want tweemaal genomineerd in één categorie).

het verhaal is basic waarbij de hoogte- en dieptepunten van een liefdesrelatie worden bezongen. Mia schuimt zonder enig succes de ene auditie na de andere af en haar droomjob als actrice lijkt vanuit de koffiebar tussen de MGM decors waar ze werkt als kassierster heel ver weg. Sebastian droomt dan weer van een eigen jazzclub maar verder dan onzichtbaar jingle bells tokkelen in een restaurant of Take On Me synthesizen op een spring break fuif geraakt hij niet. minder dan voortkabbelen staat hun leven stil, even stil als de file waarmee de film begint en de chauffeurs plots hun roestige bak uitstappen om de mooie zonnige dag te bezingen in een lang uitgesponnen geweldig gechoreografeerde scène. het is een musicalspektakel waarbij je met open mond de camera volgt van de ene zingende friskleurige dame naar de andere parcoursdansende jongeman met leuke intermezzo’s daartussen als flamencotoetsen en rastaswing.

in deze file ontmoeten Mia en Sebastian elkaar voor het eerst maar verder dan gefrustreerd getoeter van Sebastian komt het niet. later wordt duidelijk waarom de claxon belangrijk is. een tweede ontmoeting (hé, daar heb je één van mijn favoriete acteurs, J.K. Simmons) loopt eveneens op een sisser af maar de driemaal is scheepsrecht gaat op waarbij we rond een verlichtingspaal de wederopstanding zien van Fred Astaire en Ginger Rogers. meteen heb je de grote troeven van de film.

lalaland2

ten eerste de chemie tussen Emma Stone en Ryan Gosling: spontaan en hartverwarmend zowel in spraak als zang. hun samenhang lijkt uit het leven gegrepen en de muzikale dansuitstapjes zetten dat alleen maar kracht bij. je zit zelf met een glimlach te kijken wanneer het rozengeur is maar ook met een frons wanneer het niet meer botert tussen de twee. op zich zakt de film dan wat in elkaar. het is het moment wanneer John Legend opduikt en de muziekstijl tijdelijk een kentering kent, het voelt wat storend aan maar zoals iemand aangeeft: het is ook storend voor de relatie tussen de twee en geeft dus net het juiste gevoel weer.

lalaland1

ten tweede is er de musicalvibe. er is een scène waarin Ryan Gosling volledig haast obsessief opgaat in zijn pianostuk en ik moest meteen denken aan Whiplash. pas achteraf zag ik dat het dezelfde regisseur is (en vandaar ook de kleine bijrol van Simmons). Damian Chazelle slaagt er opnieuw als geen ander in om de muziek in de film een eigen leven te laten leiden. hier in de gedaante van de ouderwetse musicals. je zit haast te wachten op een Gene Kelly. toch voelt La La Land niet oubollig aan. de musicals met Gene Kelly, Fred Astaire, Julie Andrews zijn feel good films. bij La La Land is dit deels het geval aangezien Chazelle de hedendaagse sociale invalshoek erbij betrekt: geluk is haastig en tijdelijk. waar een romance destijds geromantiseerd werd, wint in het heden de liefde niet altijd. de toon op het einde van de film is kenmerkend tegenstrijdig met die grandioze kleurrijke opening: integer, subtiel en napeinzend over gemaakte keuzes.

La La Land is een terechte oscarfavoriet.

4-sterren

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s