Silence


“godsdienst is een poging om het menselijk bestaan als probleem te beantwoorden.” _ Erich Fromm

silencetoepasselijk met het thema kende Silence voor zo’n 400 jezuïtische priesters zijn première in het Pontificium Institutum Orientalium Studiorum te Rome op 29 november 2016. de film is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1966 van de Japanse katholieke schrijver Shūsaku Endō dat Martin Scorsese las in 1988, het jaar waarin hij tevens het controversiële The Last Temptation Of Christ op het publiek losliet. hij verwierf al snel de filmrechten op het boek, schreef samen met Jay Cocks in 1991 een eerste draftscenario maar sindsdien bleef het hangen in productie totdat hij uiteindelijk in januari 2015 in Taiwan kon starten met de opnames.

het verhaal, welke gedeeltelijk gebaseerd is op historische feiten, speelt zich af in Macau ten tijde van de shoguns van de Tokugawaclan. twee Portugese priesters reizen naar daar af omdat ze nieuws hebben vernomen dat hun meester, vader Ferreira, formeel afstand heeft gedaan van het christelijke geloof. vol ongeloof van deze apostasie trekken ze naar het feodale Japan om op zoek te gaan naar hun religieuze vader en voor hun reis worden ze vergezeld door Kichijiro, een visser met een alcoholprobleem (en later ontdekken we verwijzingen naar de figuur van Judas). aanvankelijk treden ze in de voetsporen van hun meester want ze slagen er in Japanse christenen te lokaliseren en hun misvieringen aan te bieden (de steeds vergiffenisvragende en opbiechtende dorpmensen komt helaas éénzijdig karikaturaal over) maar eens hun aanwezigheid bekend bij de inquisiteur start een reeks van repressie waarbij de bevolking gedwongen wordt tot geloofsafstand door middel van op een fumie te stappen (een afbeelding van Christus): men veegt letterlijk de voeten aan het christelijke geloof. alhoewel Issey Ogata als de feodale leider een filosofisch standvastig figuur is, meet Scorsese hem een nichterig slissende Engelstalige stemtoon aan wat haaks staat ten opzicht van hun reële afwijzing toen van buitenlandse invloeden.

silence1

meer dan een zoektocht naar Ferreira, is Silence een spirituele zoektocht van de twee Portugese priesters wiens geloof getart wordt tijdens hun missionariswerk in een regio waar christelijke standpunten faliekant botsen met de shintoïstische levensopvattingen. Adam Driver forceert zijn schaarse dialogen maar komt niet veel in het stuk voor. de hoofdrol is weggelegd voor Andrew Garfield. zijn voice-over wordt mettertijd storender (kent Scorsese hier invloed van Terence Malick?) maar het geloof in zijn geloofsrol zet hij wel geloofwaardig neer als zijnde de evolutie van een ware Jezus (let op de ezelsrit met een haan die drie keer kraait). toch kan hij niet beletten dat in het laatste half uur het Liam Neeson is die de troon spant. pas dan krijgt de film filosofische en religieuze body omdat iemands geloof wordt afgewogen ten aanzien van de culturele achtergrond waar een mens opgroeit alsook ten aanzien van de wetenschap: hoe kan geloof blijven bestaan ten opzichte van de rede. tevens wordt de kolonialisering van een geloof op de korrel genomen. waarom is de ene religie beter dan de andere en waarom moet je per se een andersgelovige willen herdopen?

martin-scorsese-silence-trailer

interessante vragen die echter meer tot uiting kunnen komen in een boek dan in een film. Scorsese’s aanpak is traag en met een duur van 160 minuten zullen er zeker geloofsafvalligen voor de film zijn. terecht is de film genomineerd voor beste cinematografie (Rodrigo Prieto was voor Brokeback Mountain al eens genomineerd voor een oscar) met mooie landschappen waarin modderige dorpjes zijn gesetteld die opdoemen onder een dikke mist. maar eigenlijk wordt er afbreuk aan gedaan wanneer bij het zien van de beelden opnieuw de storende voice over van Garfield te horen is. een ander minpunt is de éénzijdige weerspiegeling van west versus oost. en tot slot mist de film vaart. de film behoeft geen actie maar enkele naar de keel grijpende momenten zoals in There Will Be Blood bijvoorbeeld ontbreken. Silence is daarom een degelijke alsook atypische Scorsese film die rustig voortkabbelend voor de verandering enkel een cinefiel publiek zal bekoren.

3-sterren

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s