Rings


“zie dat de ring rondom een vinger niet aanvoelt als een koord rond een nek.” _ Texas Bix Bender

rings-movie-posterah, de tijden van de J-horror: Ringu, Ju-On The Grudge, Dark Water, One Missed Call, het genre is eigenlijk in de vergeetput beland sinds er Amerikaanse remakes van kwamen. Gore Verbinski wist in 2002 van The Ring wel nog een goed bekritiseerde horrorfilm te maken maar het is ironisch genoeg drie jaar later dat Hideo Nakata, de regisseur van de originele Ringu, een sequelmiskleun maakt en er tien jaar geen sprake meer was van een Engelstalige Ring film. tot 13 november 2015, want dan moest de derde franchisefilm er komen. die datum werd echter meermaals verschoven wat geen goed omen is. en ondanks leuke commercials als teaser had de release eigenlijk best straight to video geweest.

met Rings heb ik wel nog eens een nostalgische blik geworpen op mijn videocassette verzameling. nog maar een generatie geleden was dat een briljant concept, nu is de VCR al vintage. op een retromarkt tikt de leraar Gabriel nog zo’n videospeler op de kop. wat hij niet verwachtte, was dat er nog een cassette inzit met een post-itje: watch me. na het bekijken ervan krijgt hij een telefoontje: seven days wordt hem kruiperig gefluisterd. u merkt, het concept blijft hetzelfde: na het bekijken van de video heeft men nog zeven dagen te leven. tenzij men een kopie maakt en een ander laat kijken. als leraar heeft Gabriel studenten genoeg om mensen te video te laten bekijken en opgevat als een experiment onderzoekt hij hoe hij de cyclus kan doorbreken. zo raakt het tienerkoppel Holt en Julia betrokken bij de avonturen van de zwartlangharige uit de waterputklauterende Samara en gaan ze op zoek naar de origin ervan.

rings2

Rings doet geen enkele poging om vernieuwend te zijn, tenzij dan dat er naast de video nu ook digitale kopies kunnen gemaakt worden van Samara’s film. eigenlijk vergeet regisseur F. Javier Gutiérrez (zijn tweede film na Tres Días waarmee hij in 2008 awards verzamelde op festivals van de fantastische film) de geest van The Ring en kijk je meer ofwel naar een dertiende sequel van Final Destination ofwel naar de dertiende in een dozijn op een geest klopjachtjagende horrorflick. enge momenten moeten het vooral hebben van luide lompe soundknallen en het lijkt wel of het verhaal aan kleuters wordt uitgelegd. misschien was het om de huidige generatie in het ring verhaal te krijgen maar ring kenners moeten niet continue van personages te horen krijgen hoe de vork aan de steel zit. gelukkig is er de bijrol van Vincent D’Onofrio wiens struiser wordende buikomvang recht evenredig is met de imposante indruk die hij nalaat. Italiaans model Matilda Lutz kijkt veel te somber en Alex Roe komt te vol van zichzelf uit de hoek.

rings-ring-of-light

met Rings belandt de franchise daar waar Samara in gevallen is: in een diepe waterput.

1-ster

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s