T2 Trainspotting


“op een dwaalspoor rijden geen treinen.” _ Roger Wastijn

choose life. telkens wanneer Born Slippy van Underworlt_two_trainspotting_ver6d door de radio knalt, gaat de volumeknop peilsnel omhoog. als puber in de tweede helft van de nineties was en is dit voor velen één van de ultieme dancesongs. tevens denk je automatisch terug aan die flitsend Britse drugsrollercoaster van Danny Boyle waar ik altijd een haat-liefde verhouding mee had. cinematografisch een klassieker waarbij de energetische montage op een sublieme soundtrack haaks stond ten aanzien van de schrale sociaal deprimerende omgeving met zijn heroïnelosers Renton, Spud, Sick Boy, Tommy en de agressief uitvliegende Begbie. maar ik liep nooit wild van Trainspotting. het was een film die op mijn station aankwam en daarna met pessimistische indruk terug vertrok.

zelfs 20 jaar na datum en een rewatch behoud ik voor Trainspotting mijn drie sterren quotering. met twee decennia kun je natuurlijk al eens in het verleden terugkijken. en dat is meteen de insteek van Boyle. in 1996 waren zijn personages jong, onbesuisd, experimenteel en hadden zij lak aan overheidsregels maar omwille van hun losbandige veerkracht kwamen ze met hun weinig benijdenswaardige levensstijl weg. hoe is het met hen gesteld wanneer zij na Renton’s roofverraad uit elkaar zijn gegroeid en ze als veertigers in het leven staan?

trainspotting 2

in het eerste deel laat Boyle je dan ook opnieuw kennismaken met zijn personages (de film start gelijkenistreffend met een rennende Renton al staat Ewan McGregor nu wel op de in trend zijnde loopband). heeft Renton zijn leven op de ‘rails’ gezet in Amsterdam, snakt Spud’s lichaam nog steeds naar een heroïnenaald, kent Sick Boy een knagend geweten en is Begbie met de jaren wat passiever geworden? heerlijk hoe je op korte tijd vertrouwd geraakt met de evolutie van je gekende personages waarbij het bij elkeen dwars zit dat Renton er destijds vandoor ging met de opbrengst van een overval. de vriendschapsband is niet weg te denken al zorgen de tegenstrijdige karakters (dicht aanleunend bij die midlifecrisis denk ik) voor wantrouwen. zijn ze veel veranderd? indien niet, hoe gaan ze als veertigers dan om met een loseretiket?

trainspotting2-gif

inhoudelijk verschilt deze opvolger niet met de eerste Trainspotting buiten het feit dat de excessieve drugsexploten achterwege gelaten worden. visueel verschilt deze opvolger niet met de eerste Trainspotting want Danny Boyle behoudt zijn flitsende kinetische montage, schuine camerahoeken en speelse experimenten. karakterieel verschilt deze opvolger niet met de eerste Trainspotting en is het fijn te zien dat de oudere rakkers hun fraudepraktijken nog niet vergeten zijn en je kunt er zelfs mee lachen (de “no more catholics left” scène is geniaal). auditief verschilt deze opvolger niet met de eerste Trainspotting en is de soundtrack ook deze keer een lust voor het oor (die glimlach bij Lust For Life komt zomaar spontaan op je gezicht).

landscape-1478165545-t2-trainspotting-ewan-mcgregor-jonny-lee-miller

wat is dan het grote verschil: nostalgie. de jeugdigheid en roekeloosheid maakt in T2 Trainspotting ruimte voor mijmerende melancholie. we denken terug aan hoe het was en aan hoe het kon geweest zijn om die overpeinzing te beëindigen met een oneindige blik op niets. Boyle laat enkele keren de eerste noten horen van Born Slippy, op een trager tempo. die momenten ballen het nostalgische gevoel van Trainspotting weer. en de quotering? de opvolger verschilt niet met de eerste Trainspotting.

3-sterren

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s