Beauty And The Beast


“we zijn allemaal ergens beest, maar we werden op een verschillende manier getemd.” _ Maurice Chapelan

beauty_and_the_beast_ver2er lijkt wel een nieuw Disney tijdperk te ontstaan. na de glorieperiode van Walt en Roy Disney (Sneeuwwitje, Dumbo, Bambi, Lady And The Tramp, The Jungle Book en vele andere onvergetelijke animatieklassiekers), de wederopstanding met Roy E. Disney (zoon van Roy) als voorzitter (The Little Mermaid, Beauty And The Beast, Aladdin, The Lion King en nog enkele klinkende titels) krijgen we tussen hun hedendaagse animatiefilms zoals het commerciële succes Frozen, Big Hero 6, Zootopia meer live action films van hun klassiekers: Alice In Wonderland, Maleficent, Cinderella, The Jungle Book en dit jaar Beauty And The Beast (volgend jaar is Mulan aan de beurt).

regisseur Bill Condon (Gods And Monsters, Kinsey, The Twilight Saga: Breaking Dawn) blijft hondstrouw aan het filmverhaal uit 1991 (welk gebaseerd is op het sprookje van Jeanne-Marie Leprince de Beaumont wat eigenlijk ook nog een bewerking was van het verhaaltje van Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve). ergens in het 18de eeuwse platteland van Frankrijk leeft een prins als snobistische god in, wel, Frankrijk. in zijn kasteel is een oude bedelaarster niet welkom maar zijn hoorngelach stokt wanneer de bedelaarster een tovenares is die hem verandert in een beest. als hij geen dame vindt voor het vallen van het laatste rozenblaadje die hem lief heeft, zal hij voor altijd een beest blijven en zijn huishoudpersoneel zal voor altijd huishoudmateriaal blijven. u zult beauty_and_the_beast_ver3bekende stemmen herkennen achter de CGI gecreëerde Lumière (Ewan McGregor), Cogsworth (Ian McKellen die trouwens het aanbod voor deze rol in het originele naast zich neerlegde), Mrs. Potts (Emma Thompson), Plumette (Gugu Mbatha-Raw), Madame Garderobe (Audra McDonald) en Maestro Cadanza (Stanley Tucci). de verloren gereden Maurice (een fijne Kevin Kline die hier niet de uitvinder is maar wel een klokkenmaker) schuilde voor de wolven in het duistere kasteel maar wanneer de pratende inboedel hem teveel wordt, vlucht hij weg. omdat hij er één beloofde aan zijn dochter Belle, neemt hij in de vlucht een roos mee uit de tuin. gezien als diefstal sluit het beest hem op. de eigenzinnige Belle (Emma Watson is in dit verhaal de uitvindster met haar primitieve wasmachine) gaat op zoek naar haar verdwenen vader, belandt in het kasteel en neemt diens plaats in. voor altijd?

beauty_and_the_beast_ver4de film is dan wel drie kwartier langer dan de animatieversie, de verhaallijn is identiek met voldoende vaart en wordt wat uitgebreid met een balproloog van de prins, drie nieuwe nummers (Condon schreef ook Chicago, dus hij weet wel ongeveer hoe hij de snaren van een musical moet bespelen), meer achtergrond over het Beest (dat in deze versie wel belezen is) en Belle (vooral dan haar moeder). geheel niet storend. vanaf het moment dat Emma Watson al zingend ons haar dorpje laat verkennen, schuifelen we mee in onze zetel. het doet er ons meteen aan herinneren hoe onweerstaanbaar de liedjes zijn van componist Alan Menken en schrijver Howard Ashman. ‘Belle’, ‘Gaston’ (Luke Evans is best meer venijniger in zijn acties al wordt hij minder gespierd uitgebeeld), ‘Be Our Guest’, ze zijn amusant toon- en sfeerbepalend. het enthousiasme is groot (bij LeFou (Josh Gad) brengt dit wat homoseksuele zinspelingen met zich mee wat in sommige landen als grote schande aanzien wordt) bij de acteurs; de live action haast een knappe herkenbare kopie van de animatie en hetzelfde goed gevoel verwarmt je hart. enkel, CGI kan de magische emoties van het origineel (als je deze gezien hebt, ga je onvermijdelijk vergelijken) niet ten volle weerspiegelen. vooral de computergestuurde gelaatsuitdrukkingen van het Beest leiden de aandacht weg van de emoties die het teweeg zou moeten brengen. ook blijken de beauty_and_the_beast_ver5krijtlijnen van het animatiehuisraad scherper dan hun CGI contouren. zeker voldoende om je te kunnen inleven maar de pen bracht dat tikkeltje meer magie met zich mee. en ook Emma Watson is niet de tedere begeerlijke prinses. en dan hebben we het niet over het uiterlijk maar wel over het gemis aan charme. komt het nu door het sneeuwrijke decor rondom het kasteel maar haar blik hulde zich steeds in een kilte. let ook op The Sound Of Music passage die ze al huppelend beleeft op een heuveltop, zingend dat ze iets wil beleven in de wereld. ja, dat kon Julie Andrews dan toch aanstekelijker.

Beauty And The Beast is een risicoloze live action bewerking die er wel in slaagt het sprookjesgevoel tot leven te brengen. ongetwijfeld zal het de doelgroep (makkelijk beperken we ons tot romantici en Disneyliefhebbers) ten volle en ook terecht kunnen bekoren. al blijft hij een volle trap lager staan dan de animatieklassieker.

35-sterren

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s