The Shape Of Water


“ze had heel wat watertjes doorzwommen, maar dat belette haar niet opnieuw in het water te springen.” _ Natalie Clifford Barney

van bij aanvang worden we ondergedompeld in de visuele flair van Guillermo del Toro wiens The Shape Of Water dicht aanleunt bij Pan’s Labyrinth. als achtergrond wordt het Francoregime vervangen door de Koude Oorlog met een Amerikaans patriottische Richard Strickland (de zonder handen pissende Michael Shannon) die een amfibie-achtig als goddelijk geprezen wezen in een watertanklaboratorium onderzoekt en een Russische wetenschapper die de intelligence doorgeeft aan de KGB. te midden daarvan de stomme Elisa (Sally Hawkins) die als poetsvrouw meermaals in het labo terecht komt en de aanhoudende pijnlijke onderzoeken niet meer kan aanzien en in een meer verliefd wordende bui alles in het werk zet het creatuur te bevrijden.

shape of water2

Creature, meer nog, Creature From The Black Lagoon, de rubberen monsterhorrorklassieker van Jack Arnold uit 1954 is overduidelijk de inspiratiebron geweest voor del Toro en voegt daar historische kritiek aan toe door de sociaal beperkte Elisa bij te staan door een homofiele schilder wiens artistieke kunsten niet herkend wordt (Richard Jenkins) en een afro Amerikaanse hm-mmm poetscollega die de toorn van de blanke superieure baas voelt (Octavia Spencer). en dit is al iets teveel van het goede: het swingt van de koude oorlog over homo-inburgering tot rassendiscriminatie terwijl het dan eigenlijk nog maar de zijsprongen zijn.

shape of water1

de kern van het verhaal zit hem immers bij de ontluikende romance tussen het wezen (uiteraard Doug Jones) en Elisa. aanvankelijk nog speels met het serveren van hard gekookte eitjes op rijtjes maar eens de aantrekkingskracht fysieke liefde begint te worden, voelen de scènes nogal ongemakkelijk (wat is de juiste vertaling van awkward?) aan. bemind willen worden krijgt een rare vorm aangemeten. degene die kunnen meegaan met de romance zullen The Shape Of Water met lovende kritieken en awards lauweren maar ongetwijfeld zullen er tevens mensen zijn voor wie het een brug over het water te ver is en doorheen het troebele gevoel vooral oog hebben voor de mooie beelden van del Toro die een knappe fantasyregisseur blijft.

3/5

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s