Kong: Skull Island


“hoe meer je leert over de waardigheid van de gorilla, hoe meer je probeert de mensen te ontlopen.” _ Dian Fossey

kong_skull_island_ver2long live The Kong. als voorbereiding bekeek ik de originele King Kong uit 1933 waarbij ik verrast was dat men meer dan tachtig jaar geleden inventieve vondsten had betreffende special effects. eigenlijk had ik hem in 2005 moeten bekeken hebben, dan had ik de versie van Peter Jackson beter kunnen plaatsen als een trouw scenario volgzame ode aan de monsterlijke gorilla. de nieuwste versie van regisseur Jordan Vogt-Roberts lapt echter het klassieke verhaal aan zijn laars: geen excentrieke filmregisseur genre Robert Armstrong of Jack Black die de zenuwlimieten aftast van zijn bevallige blonde actrice genre Fay Wray of Naomi Watts in een diepe prehistorische jungle om vervolgens de giant gorilla mits romantische toets richting Empire State Building te halen.

neen, Kong speelt een thuismatch. herinner je je de Monarch organisatie uit Godzilla? in 1973 organiseren zij op aanraden van de lichtjes opgewonden wetenschapper Bill Randa (uiteraard geknipt voor John Goodman) een expeditie richting een onbekend eiland welke door stormen hermetisch afgesloten is gebleven van de buitenwereld. de Viëtnamoorlog is net ten einde al hebben enkele veteranen er niet genoeg van en onder leiding van de lichtjes doorgedraaide Preston Packard (Samuel L. Jackson laat in een post traumatische Viëtnamstressperiode zijn oogballen weer vurend ronddraaien) krijgt Randa een platoon met zich mee. al is een verwijzing naar Apocalypse Now beter geplaatst wanneer in een prachtige filmverwijzing helikopters over de jungle vliegen in het oog van een enorm roodgloeiende zon.

king-kong-gif

gaan we een verhaal ontwikkelen? neen, denkt Vogt-Roberts, dit is een monsterfilm. lang hoef je dus niet te wachten op de kolossale Kong die je nog nooit gigantischer, grootser, gespierder hebt gezien (maar met een schattig harig kontje naar het schijnt?). hij lijkt wel te baseballen met helikopters die van hot naar her geslingerd worden. de overlevenden bevinden zich gespreid over de jungle en trachten enerzijds Kong uit te schakelen en anderzijds een uitweg te zoeken al komen ze op hun weg vreemde reusachtige wezens tegen (spinnen, hagedissen of octopussen zijn niet altijd klein) en is het maar de vraag of Kong de echte dreiging is. en je hebt geen beauty and the beast injectie nodig om daar achter te komen.

Kong-vs-Helos

er spelen welluidende namen mee met ook nog een amusante John C. Reilly, een apatische Tom Hiddleston (wat was zijn rol nu weeral in de expeditie?), de rijzende Brie Larson (al stelt haar rol als fotografe annex activiste (het was er toen de periode voor) niet veel voor) en Shea Whigham maar de enige echte ster is Kong zelf die Vogt-Roberts alle eer aan doet. leuk voor de liefhebbers zijn de verwijzingen naar andere films en meermaals waan je je in een Jurassic Park vs Predator film. tevens blijft de film opzwepend genoeg met nostalgische jaren zeventig songs (White Rabbit van Jefferson Airplane, Down On The Street van The Stooges, Paranoid van Black Sabbath, Bad Moon Rising van Creedence Clearwater Revival om er een paar te noemen). de gevechten van Kong zijn imposant, spannend en volgen elkaar afwisselend op. het verhaal blijft basic: expeditie richting jungle, o nee monsters, rap weg van hier maar dit betekent net dat Vogt-Roberts zich volledig stort op het monstergenre. zij, de monsters staan centraal, de rest is ballast. inhoudelijk hoef je de film dus allerminst serieus te nemen en eens je die campy zet genomen hebt, geniet je van de ideale monstercoaster.

hiddleston en larson

Kong: Skull Island is meer dan waarschijnlijk de ultieme blockbuster van 2017, het is tevens de meest geslaagde monsterfilm in jaren. en met deze niet klassieke versie van King Kong lijkt er mij een nieuw filmimperium aangebroken. blijf hiervoor kijken tot de end credits: naast het gebrul van Kong is er ook nog het gekende geschreeuw van andere monsters. verlaten we geleidelijk de comic films generatie en (re-)enteren we de monstergeneratie? met Godzilla in 2014 en nu Kong denken we tweehandig kloppend op onze vooruitgestoken borstkas dat dit wel eens het geval is.

4-sterren

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

T2 Trainspotting


“op een dwaalspoor rijden geen treinen.” _ Roger Wastijn

choose life. telkens wanneer Born Slippy van Underworlt_two_trainspotting_ver6d door de radio knalt, gaat de volumeknop peilsnel omhoog. als puber in de tweede helft van de nineties was en is dit voor velen één van de ultieme dancesongs. tevens denk je automatisch terug aan die flitsend Britse drugsrollercoaster van Danny Boyle waar ik altijd een haat-liefde verhouding mee had. cinematografisch een klassieker waarbij de energetische montage op een sublieme soundtrack haaks stond ten aanzien van de schrale sociaal deprimerende omgeving met zijn heroïnelosers Renton, Spud, Sick Boy, Tommy en de agressief uitvliegende Begbie. maar ik liep nooit wild van Trainspotting. het was een film die op mijn station aankwam en daarna met pessimistische indruk terug vertrok.

zelfs 20 jaar na datum en een rewatch behoud ik voor Trainspotting mijn drie sterren quotering. met twee decennia kun je natuurlijk al eens in het verleden terugkijken. en dat is meteen de insteek van Boyle. in 1996 waren zijn personages jong, onbesuisd, experimenteel en hadden zij lak aan overheidsregels maar omwille van hun losbandige veerkracht kwamen ze met hun weinig benijdenswaardige levensstijl weg. hoe is het met hen gesteld wanneer zij na Renton’s roofverraad uit elkaar zijn gegroeid en ze als veertigers in het leven staan?

trainspotting 2

in het eerste deel laat Boyle je dan ook opnieuw kennismaken met zijn personages (de film start gelijkenistreffend met een rennende Renton al staat Ewan McGregor nu wel op de in trend zijnde loopband). heeft Renton zijn leven op de ‘rails’ gezet in Amsterdam, snakt Spud’s lichaam nog steeds naar een heroïnenaald, kent Sick Boy een knagend geweten en is Begbie met de jaren wat passiever geworden? heerlijk hoe je op korte tijd vertrouwd geraakt met de evolutie van je gekende personages waarbij het bij elkeen dwars zit dat Renton er destijds vandoor ging met de opbrengst van een overval. de vriendschapsband is niet weg te denken al zorgen de tegenstrijdige karakters (dicht aanleunend bij die midlifecrisis denk ik) voor wantrouwen. zijn ze veel veranderd? indien niet, hoe gaan ze als veertigers dan om met een loseretiket?

trainspotting2-gif

inhoudelijk verschilt deze opvolger niet met de eerste Trainspotting buiten het feit dat de excessieve drugsexploten achterwege gelaten worden. visueel verschilt deze opvolger niet met de eerste Trainspotting want Danny Boyle behoudt zijn flitsende kinetische montage, schuine camerahoeken en speelse experimenten. karakterieel verschilt deze opvolger niet met de eerste Trainspotting en is het fijn te zien dat de oudere rakkers hun fraudepraktijken nog niet vergeten zijn en je kunt er zelfs mee lachen (de “no more catholics left” scène is geniaal). auditief verschilt deze opvolger niet met de eerste Trainspotting en is de soundtrack ook deze keer een lust voor het oor (die glimlach bij Lust For Life komt zomaar spontaan op je gezicht).

landscape-1478165545-t2-trainspotting-ewan-mcgregor-jonny-lee-miller

wat is dan het grote verschil: nostalgie. de jeugdigheid en roekeloosheid maakt in T2 Trainspotting ruimte voor mijmerende melancholie. we denken terug aan hoe het was en aan hoe het kon geweest zijn om die overpeinzing te beëindigen met een oneindige blik op niets. Boyle laat enkele keren de eerste noten horen van Born Slippy, op een trager tempo. die momenten ballen het nostalgische gevoel van Trainspotting weer. en de quotering? de opvolger verschilt niet met de eerste Trainspotting.

3-sterren

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Logan


“mochten wij kunnen beschikken over leven en dood, wat zou dan nog de bitterheid van het afscheid betekenen?” _ mevrouw Eguchi

logan_ver5wild van Wolverine was ik nooit. Hugh Jackman portretteerde de mutant niet eens zo slecht in alle X-Men films maar het personage kon mij nooit intrigeren. Gavin Woods’ X-Men Origins: Wolverine uit 2009 en James Mangold’s The Wolverine uit 2013 sloegen eigenlijk ook niet aan bij het grote publiek. diezelfde James Mangold (Copland, Walk The Line en 3:10 To Yuma) had voor het personage blijkbaar een tweede zit nodig die gekenmerkt wordt door aan atypische superheldenfilmaanpak. je kunt het al afleiden uit de titel: niet de Wolverine (naam komt zelfs niet aan bod) staat centraal, wel Logan.

zijn bakkebaarden zijn uitgebreid met een wilde baard en zijn adamentiumbotten zijn niet meer van de jongste en hij smeert ze dagelijks met voldoende alcohol (het levensmoezijnde pessimisme in zijn karakter deed me in het begin denken aan dat van Arnold Schwarzenegger in End Of Days). samen met een albinomutant (Stephen Merchant zit dus niet aan zijn Office) is hij geïsoleerd van de buitenwereld gehuisvest in een woestijnloods en draagt hij met horten en stoten zorg voor een met zijn geheugen sukkelende professor X (wen maar al aan de gedachte dat Patrick Stewart ook venijnig en scheldwoorderlijk uit de hoek kan komen). hoe ironisch ook: het machtigste brein ter wereld lijdt aan een breinziekte. dik tegen zijn zin moet hij zich tevens ontfermen over een jong meisje, Laura (Dafne Keen). in 2029 schiet er niet veel meer van mutanten over maar zij beschikt over dezelfde gaven als Logan. al maakte ze deel uit van een wetenschapsexperiment onder leiding van Dr. Rice (Richard E. Grant) waarvan alle sporen moeten uitgewist worden. en dus krijgen ze de Reavers achter zich, een zwaar bewapend privéleger met mutantenjager Donald Pierce (een overtuigend arrogante Boyd Holbrook) op kop die een geheim laboratoriumwapen achter de hand houden.

gallery-1488914523-delish-logan-movie-closeup

de superheld moet dus in deze film de wereld niet redden, wel een jong meisje en dat komt als een welgekomen verademing. temeer omdat Mangold zich toespitst op de driehoeksverhouding Logan, Charles en Laura waarbij de koppige karakters meermaals met elkaar botsen. klinkt het niet, dan botst het maar net daardoor leren ze elkander ten volle kennen en de kijker hen. je leeft mee met de personages en hun niet zo rooskleurige leefwereld. nog zo’n atypische invalshoek: Logan is grimmiger als X-Men film en werd op kijkersleeftijd afgetopt op 16 jaar. bij aanvang van de film denk je meteen aan een op hol geslagen Freddy Krueger die zijn scherpe klauwen doorboort in schedels en andere lichaamsdelen. de gevechten zijn pijnlijk en bloederig, niet alleen met Logan want ook Laura kan er wat van, en geven blijk van de frustraties die in de hoofden van de personages dwarrelen.

logan-3

Hugh Jackman geeft Wolverine dus een waardig afscheid en James Mangold blaast een nieuwe wind in het Marvel imperium. Logan is een atypische superheldenfilm, persoonlijker en grimmiger.

35-sterren

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , , | 1 reactie

FACTS brengt acteur Ben McKenzie naar Gent!


Gotham-ster Ben McKenzie komt naar FACTS Spring Edition 2017, vergezeld van zijn lieflijke echtgenote en Gotham-tegenspeelster Morena Baccarin! Mr. McKenzie heeft, net zoals mevrouw Baccarin, trouwens, een indrukwekkend palmares in de film- en tv-wereld en is geliefd bij een breed spectrum van fans.

Hij geeft gestalte aan Commissioner James ‘Jim’ Gordon in de populaire tv-serie Gotham (2014-2017), de legendarische rechercheur Moordzaken van het Gotham City Police Department. Hij is de held die de criminelen van Gotham grotendeels onder de knoet hield nog voor er sprake was van Batman.

gotham201

In de tv-serie Southland (2009-2013) gaf hij gestalte aan Ben Sherman, een vrij getraumatiseerde politieagent uit Los Angeles met een hart van goud en een ijzeren vuist der gerechtigheid.

southland

Fans van The O.C. (2003-2007) zullen hem herkennen als Ryan Atwood, een van de hoofdrolspelers in die tv-reeks. Het personage begon als een jonge probleemmagneet met jeukende vuisten en ontpopte zich op het einde van de rit als een succesvolle en gebalanceerde volwassene die met zichzelf in het reine kwam. Ben McKenzie wist duidelijk raad met die moeilijke karakterontwikkeling, die hij met glans op het scherm bracht.

oc

FACTS verwelkomt deze geweldige acteur op FACTS Spring Edition 2017, op zaterdag 1 en zondag 2 april, in Flanders Expo, Gent. Ben McKenzie zal beschikbaar zijn voor fotoshoots, signeersessies en panels op beide dagen.

Geplaatst in Film | Tags: , | Een reactie plaatsen

John Wick: Chapter 2


“de schuld van een moord waartoe men werd gedwongen, valt terug op de aanstokers.” _ Seneca

john_wick_chapter_two_ver2want to hear something wicked: John is back, John Wick, the man, the myth, the legend. en dat kunnen we alleen maar toejuichen want in 2014 gingen we volledig op in dit wraakpersonage die met de moord op zijn puppy – de laatste levendige herinnering aan zijn overleden vrouw – een haatraid start in het gangstermilieu dat hij als enige heeft kunnen verlaten.

in dit tweede deel zien we bij aanvang hoe John de laatste puntjes op de Russische i’s zet, Peter Stormare kijkt grinnikend toe. case closed had John gedacht ware het niet dat hij met zijn wraaktocht terugkeerde in de huurmoordenaarswereld van The Continental. en eens daarin belandt, is er geen weg terug. maffiosi hebben weet gekregen van zijn terugkeer en herinneren hem aan zijn ‘marker’: een schuld die hij nog moet aflossen. John krijgt de opdracht de zus van een Italiaanse maffiabaas te vermoorden. hij laat zijn nieuwe puppy in goede handen in The Continental en trekt naar Rome om zijn taak te vervullen, dat is als er geen hinderlaag aan te pas komt.

9-john-wick-gun

grote fan van John Wick? rep u dan naar chapter 2 want regisseur Chad Stahelski (kickbokser die in het verleden de stunts coördineerde in stijlrijke films als V For Vendetta, 300, Live Free Or Die Hard, The Expendables, enz) behoudt de mysterieuze sfeer van de onderwereld van huurmoordenaars (ook in Rome is er een Continental met gelijkwaardige regels van gehoorzaamheid en respect (en oa eigen geldmunt) en geen zorgen, Ian McShane wordt niet vergeten) alsook de visueel knap in beeld gebrachte actie.

john wick3

Stahelski behoudt zijn strakke aanpak en schakelt hierbij nog een versnelling hoger. hij neemt opnieuw de tijd om de voorbereidingen van Wick te plannen en de executie daarvan is een adrenalinerit met ontelbare schietsalvo’s, messengevechten, zelfs de legende van de potloodmoorden komt aan bod. heerlijk om naar de kijken om niet alleen de stunts zelf indrukwekkend zijn maar ook omdat Stahelski aandacht heeft voor de omgeving waarin ze plaatsvinden met als hoogtepunt een neonkleurig spiegelpaleis.

john wick2

Keanu Reeves is op zijn best als hij niet teveel moet zeggen, John Wick is dan ook het perfecte stoïcijnse karakter voor hem die af en toe uitpakt met een kwinkslag.

john wick1

voor de fans wordt hij hier trouwens herenigt met The Matrix partner Laurence Fishburne, al mist de reünie wat pit. andere randpersonages (bvb John Leguizamo als autodealer en Common en een ietwat miscaste Ruby Rose als huurmoordenaars) komen in beperktere mate aan bod. geen probleem want John Wick staat, terecht, centraal. het knap opgezette slot van de film opent de deuren naar een derde chapter. wicked game, hoor ik Chris Isaak al zingen.

4-sterren

 

Geplaatst in Film | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen